Business

Rozporządzenie Rady Ministrów
z dnia 24.12.2007 r.
w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD)

(publikacja: Dz. U. z 2007 r. nr 251, poz. 1885 oraz z 2009 r. nr 59, poz. 489)

Na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. nr 88, poz. 439, z późn. zm.) zarządza się, co następuje:

§ 1. Wprowadza się do stosowania w statystyce, ewidencji i dokumentacji oraz rachunkowości, a także w urzędowych rejestrach i systemach informacyjnych administracji publicznej Polską Klasyfikację Działalności (PKD), zwaną dalej "PKD 2007", stanowiącą załącznik do rozporządzenia.

§ 2. Od dnia wejścia w życie rozporządzenia wpis podmiotów podejmujących działalność do Ewidencji Działalności Gospodarczej, Krajowego Rejestru Sądowego oraz Krajowej Ewidencji Podatników następuje według PKD 2007.

§ 3. 1. Do dnia 31 grudnia 2009 r. sukcesywnie zostanie dokonane przeklasyfikowanie według PKD 2007 działalności podmiotów wpisanych do krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej, zwanego dalej "rejestrem REGON", w trybie określonym w § 14 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 lipca 1999 r. w sprawie sposobu i metodologii prowadzenia i aktualizacji rejestru podmiotów gospodarki narodowej, w tym wzorów wniosków, ankiet i zaświadczeń, oraz szczegółowych warunków i trybu współdziałania służb statystyki publicznej z innymi organami prowadzącymi urzędowe rejestry i systemy informacyjne administracji publicznej (Dz. U. nr 69, poz. 763, z 2001 r. nr 12, poz. 99, z 2003 r. nr 221, poz. 2195 oraz z 2008 r. nr 168, poz. 1041), zwanego dalej "rozporządzeniem", z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2. W przypadku braku możliwości przeklasyfikowania według PKD 2007 działalności podmiotów wpisanych do rejestru REGON w sposób określony w ust. 1, przeklasyfikowanie nastąpi w trybie określonym w § 14 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia.

3. Działalności podmiotów wpisanych do rejestru REGON, które nie zostaną przeklasyfikowane do dnia 30 września 2009 r. w trybie określonym w ust. 1 i 2, zostaną przeklasyfikowane z urzędu przez służby statystyki publicznej.

4. Wydanie podmiotom, o których mowa w ust. 1, zaświadczeń o numerze identyfikacyjnym REGON po dokonaniu aktualizacji rejestru REGON w trybie określonym w ust. 1-3, nastąpi w sposób określony w § 14 ust. 5 rozporządzenia.

§ 4. Polską Klasyfikację Działalności (PKD) wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 2 stycznia 2004 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. nr 33, poz. 289 i nr 165, poz. 1727) stosuje się do działalności oznaczonej zgodnie z tą klasyfikacją przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2009 r.

§ 5. Traci moc rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. nr 33, poz. 289 i nr 165, poz. 1727).

§ 6. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.

Klasyfikacja PKD 2012 - Sekcja A - ROLNICTWO, LEŚNICTWO, ŁOWIECTWO I RYBACTWO

Klasyfikacja PKD 2012 - Sekcja B - GÓRNICTWO I WYDOBYWANIE

Klasyfikacja PKD 2012 - Sekcja C - PRZETWÓRSTWO PRZEMYSŁOWE

Klasyfikacja PKD 2012 - Sekcja D - WYTWARZANIE I ZAOPATRYWANIE W ENERGIĘ ELEKTRYCZNĄ, GAZ, PARĘ WODNĄ, GORĄCĄ WODĘ I POWIETRZE DO UKŁADÓW KLIMATYZACYJNYCH

Klasyfikacja PKD 2012 - Sekcja E - DOSTAWA WODY; GOSPODAROWANIE ŚCIEKAMI I ODPADAMI ORAZ DZIAŁALNOŚĆ ZWIĄZANA Z REKULTYWACJĄ

Klasyfikacja PKD 2012 - Sekcja F - BUDOWNICTWO

Klasyfikacja PKD 2012 - Sekcja G - HANDEL HURTOWY I DETALICZNY; NAPRAWA POJAZDÓW SAMOCHODOWYCH, WŁĄCZAJĄC MOTOCYKLE

Klasyfikacja PKD 2012 - Sekcja H - TRANSPORT I GOSPODARKA MAGAZYNOWA

Klasyfikacja PKD 2012 - Sekcja I - DZIAŁALNOŚĆ ZWIĄZANA Z ZAKWATEROWANIEM I USŁUGAMI GASTRONOMICZNYMI

Klasyfikacja PKD 2012 - Sekcja J - INFORMACJA I KOMUNIKACJA

Klasyfikacja PKD 2012 - Sekcja K - DZIAŁALNOŚĆ FINANSOWA I UBEZPIECZENIOWA

Klasyfikacja PKD 2012 - Sekcja L - DZIAŁALNOŚĆ ZWIĄZANA Z OBSŁUGĄ RYNKU NIERUCHOMOŚCI

Klasyfikacja PKD 2012 - Sekcja M - DZIAŁALNOŚĆ PROFESJONALNA, NAUKOWA I TECHNICZNA

Klasyfikacja PKD 2012 - Sekcja N - DZIAŁALNOŚĆ W ZAKRESIE USŁUG ADMINISTROWANIA I DZIAŁALNOŚĆ WSPIERAJĄCA

Klasyfikacja PKD 2012 - Sekcja O - ADMINISTRACJA PUBLICZNA I OBRONA NARODOWA; OBOWIĄZKOWE ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNE

Klasyfikacja PKD 2012 - Sekcja P - EDUKACJA

Klasyfikacja PKD 2012 - Sekcja Q - OPIEKA ZDROWOTNA I POMOC SPOŁECZNA

Klasyfikacja PKD 2012 - Sekcja R - DZIAŁALNOŚĆ ZWIĄZANA Z KULTURĄ, ROZRYWKĄ I REKREACJĄ

Klasyfikacja PKD 2012 - Sekcja S - POZOSTAŁA DZIAŁALNOŚĆ USŁUGOWA

Klasyfikacja PKD 2012 - Sekcja T - GOSPODARSTWA DOMOWE ZATRUDNIAJĄCE PRACOWNIKÓW; GOSPODARSTWA DOMOWE PRODUKUJĄCE WYROBY I ŚWIADCZĄCE USŁUGI NA WŁASNE POTRZEBY

Klasyfikacja PKD 2012 - Sekcja U - ORGANIZACJE I ZESPOŁY EKSTERYTORIALNE



źródło: www.klasyfikacje.gofin.pl

Inflacja w 2012 roku zwolni do 3,1 procent, a w 2013 do 2,8 procent, głosi centralna ścieżka projekcji Narodowego Banku Polskiego (NBP) zawartej w listopadowym "Raporcie o inflacji", który we wtorek opublikował NBP.


Centralna ścieżka projekcji pokazuje także, że w 2011 roku tempo wzrostu Produktu Krajowego Brutto (PKB) wyniesie 4,1 procent, w 2012 roku zwolni do 3,1 procent, a w 2013 roku do 2,8 procent.

"(...) Nadal oczekujemy więc istotnego obniżenia tempa wzrostu PKB w latach 2012-2013 (o około jeden punkt procentowy). Jednocześnie, ze względu na słabszy kurs złotego, bieżąca projekcja przewiduje wydłużenie czasu powrotu inflacji do celu" - "Raport o inflaci 2012".


Wyjątkowo optymistyczne prognozy NBP co do inflacji 2012 nie koniecznie pokrywają się z oczekiwaniami ministra finansów Jacka Rostowskiego, który w ubiegłym tygodniu zapowiedział przygotowanie trzech wariantów budżetu na przyszły rok. - Mamy do czynienia z sytuacją, kiedy polska gospodarka jest naprawdę silna, a z drugiej strony mamy ardzo szybko osłabiającą się gospodarkę strefy euro. Dlatego w sytuacji, w której jest tak dużo niepewności zdecydowaliśmy, że przygotujemy na przyszły rok trzy warianty budżetu na zasadzie trzech różnych założeń dotyczących wzrostu gospodarczego - powiedział Rostowski.

Pierwszy wariant - "umiarkowanego spowolnienia" zakłada wzrost PKB o 3,2 proc. (pierwotnie rząd zakładał wzrost gospodarczy na poziomie 4 proc.). Drugi wariant zakłada wzrost PKB o 2,5 proc., a trzeci "wariant recesyjny" mówi o spadku PKB o 1 proc.

źródło: wyborcza.biz

Zgodnie z Kodeksem Pracy (art. 129 § 1) czas pracy nie może przekraczać 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym nie przekraczającym 4 miesięcy. Na tej podstawie ustala się liczbę godzin do przepracowania przez pracownika.

Zgodnie z art. 130 § 1 Kodeksu Pracy w celu wyznaczenia wymiaru czasu pracy w danym okresie rozliczeniowym należy:

1. przemnożyć przez 40 liczbę tygodni przypadających do przepracowania w tym okresie (dla miesięcznego okresu rozliczeniowego jest to 4);
2. dodać do otrzymanej liczby liczbę dni pozostałych do końca okresu rozliczeniowego, przypadających od poniedziałku do piątku przemnożoną przez 8;
3. odjąć po 8 godzin za każde święto wolne od pracy przypadające w dniu innym niż niedziela lub sobota.

Poniżej umieszczono zestawienie wymiaru czasu pracy w poszczególnych miesiącach roku 2012. Całkowity, roczny wymiar czasu pracy wynosi 2016 godziny (252 dni x 8 godz.).

Czas pracy 2012 Styczeń

Liczba godzin pracy 168 Liczba dni pracy 21 Liczba dni wolnych 10

Czas pracy 2012 Luty

Liczba godzin pracy 168 Liczba dni pracy 21 Liczba dni wolnych 8

Czas pracy 2012 Marzec

Liczba godzin pracy 176 Liczba dni pracy 22 Liczba dni wolnych 9

Czas pracy 2012 Kwiecień

Liczba godzin pracy 160 Liczba dni pracy 20 Liczba dni wolnych 10

Czas pracy 2012 Maj

Liczba godzin pracy 168 Liczba dni pracy 21 Liczba dni wolnych 10

Czas pracy 2012 Czerwiec

Liczba godzin pracy 160 Liczba dni pracy 20 Liczba dni wolnych 10

Czas pracy 2012 Lipiec

Liczba godzin pracy 176 Liczba dni pracy 22 Liczba dni wolnych 9

Czas pracy 2012 Sierpień

Liczba godzin pracy 176 Liczba dni pracy 22 Liczba dni wolnych 9

Czas pracy 2012 Wrzesień

Liczba godzin pracy 160 Liczba dni pracy 20 Liczba dni wolnych 10

Czas pracy 2012 Październik

Liczba godzin pracy 184 Liczba dni pracy 23 Liczba dni wolnych 8

Czas pracy 2012 Listopad

Liczba godzin pracy 168 Liczba dni pracy 21 Liczba dni wolnych 9

Czas pracy 2012 Grudzień

Liczba godzin pracy 152 Liczba dni pracy 19 Liczba dni wolnych 12

Czas pracy 2012 Łącznie

Liczba godzin pracy 2016 Liczba dni pracy 252 Liczba dni wolnych 114



dane pobrane z www.kalendarzswiat.pl

NTO Na rynku wydawniczym od 1952 roku. Na samym początku ukazywała się pod tytułem "Trybuna Opolska". Mieszkańcy Opolszczyzny dostali pierwszy numer dzięki ciężekiej pracy kilkuosobowego zespołu, który był związany z katowicką "Trybuną Robotniczą". Wydanie pierwszego numeru "Trybuny Opolskiej" nastąpiło w tym samym czasie co powstanie województwa opolskiego (1951 rok).
W trzy lata po swoim rynkowym debiucie gazeta ukazywała się dzień w dzień przez cały tydzień, a jej jednorazowy nakład przekraczał 100 tysięcy sztuk. 5 grudnia 1971 roku gazeta z dumą pisała "Mamy kolor, jesteśmy też większą gazetą". Wtedy jednak był to jedynie druk kolorowych czcionek i niektórych winiet. Pierwsze kolorowe zdjęcie gazeta opublikowała dopiero w wydaniu magazynowym z 5-6 października 1996 r. Do 1989 r. "TO" wychodziła jako lokalny organ Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od kwietnia 1993 roku wydawcą gazety jest spółka Pro Media. 1 kwietnia ukazała się już "Nowa Trybuna Opolska" ("NTO"). Redaktorem naczelnym gazety jest obecnie Krzysztof Zyzik.
Redaktorzy:

• Henryk Werebejczyk - do 1957 przedstawiciel liberalnego skrzydła KW PZPR w Opolu, po usunięciu z redakcji wyjechał do Izraela
• Stanisław Kosicki - 1957- 1962 późniejszy prezes GUKPPiW i GUKPiW
• Ignacy Wirski - 1962 - 1971
• Włodzimierz Kosiński - 1971 - 1989

Gazeta ma swoje oddziały lub korespondentów we wszystkich miastach powiatowych Opolszczyzny: Opolu, Kędzierzynie-Koźlu, Oleśnie, Nysie, Strzelcach Opolskich, Krapkowicach, Głubczycach, Brzegu, Namysłowie, Prudniku, Kluczborku.
Gazeta drukowana jest w nowoczesnej drukarni w Opolu, należącej do spółki Pro Media.

Naczelnym organem administracji państwowej kierującym sprawami finansów publicznych, oddziałującym na ich funkcjonowanie i rozwój stosownie do potrzeb społecznych, zgodnie z polityką państwa jest Minister Finansów. Aparatem wykonawczym Ministra Finansów jest Ministerstwo Finansów, które działa w ramach statusu nadanego rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z 16 marca 2001 roku (DzU nr 19, poz. 213). Ministerstwo to zespół osób wyposażonych w odpowiednie środki rzeczowe powołanych do pomocy ministrowi w kierowaniu resortem. Ministerstwo Finansów działa zgodnie z rozporządzeniami, wytycznymi, decyzjami i poleceniami Ministra Finansów.

W skład Ministerstwa Finansów wchodzą m.in. komórki organizacyjne:

• Gabinet Polityczny Ministra,
• Biuro Ministra,
• Departament Prawny,
• Departament Budżetu Państwa,
• Departament Finansów Samorządu Terytorialnego,
• Departament Finansowania Strefy Budżetowej,
• Departament Finansowania Bezpieczeństwa Państwa,
• Departament Obsługi Funduszy Pomocowych,
• Departament Polityki Zagranicznej,
• Departament Międzynarodowej Integracji Gospodarczej,
• Departament Polityki Finansowej, Analiz i Statystyki,
• Departament Długu Publicznego,
• Departament Gwarancji i Poręczeń,
• Departament Systemu Podatkowego,
• Departament Podatków Pośrednich,
• Departament Podatków Bezpośrednich,
• Departament Podatków Lokalnych i Katastru,
• Departament Organizacji Skarbowości,
• Departament Finansów Gospodarki Narodowej,
• Departament Polityki Regionalnej i Rolnictwa,
• Departament Instytucji Finansowych,
• Departament Ceł,
• Departament Gier Losowych i Zakładów Wzajemnych,
• Departament Budżetu Resortu i Spraw Majątkowych,
• Departament do spraw Informatyzacji Resortu,
• Biuro Ochrony Informacji Niejawnych,
• Biuro Kadr i Szkolenia,
• Biuro Prasowe,
• Biuro Audytu Wewnętrznego,
• Biuro Dokumentacji Skarbowej,
• Biuro do spraw Dyscypliny Finansów Publicznych.

Struktura organizacyjna Ministerstwa Finansów


Minister Finansów

Sekretarz Stanu Podsekretarz Stanu


Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej Gabinet Polityczny Ministra


Sekretariat Ministerstwa



Departamenty Dyrektor Generalny



Biura Sekretariaty



Minister Finansów nadzoruje Generalnego Inspektora Celnego i Krajową Izbę Biegłych Rewidentów oraz podlegają mu następujące jednostki organizacyjne: Instytut Finansów, Centrum Kształcenia Kadr Skarbowości, Ośrodek Doskonalenia Zawodowego Kadr Resortu Finansów, Ośrodek Wypoczynkowo-Szkoleniowy. W Ministerstwie działa gospodarstwo pomocnicze Zakład Obsługi Ministerstwa Finansów, a także Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej i Szef Służby Cywilnej.
Celem polityki Fiskalnej Państwa jest optymalizacja dochodów budżetowych, czyli zapewnienie takiego wpływu pieniędzy do budżetu, by zapewnić sprawne funkcjonowanie struktur państwa oraz rozwój gospodarki. Budżet państwa musi uwzględnić możliwości wywiązywania się przez podatników z obciążeń podatkowych. Jeśli obciążenia te są zbyt duże, może nastąpić załamanie gospodarki, spadek dochodów państwa i wzrost przestępczości finansowej. Aby temu zapobiegać w resorcie finansów działa specjalny aparat skarbowy. Aparat skarbowy składa się z Ministerstwa Finansów oraz podległych mu izb i urzędów skarbowych, urzędów kontroli skarbowej, a także z izb i urzędów celnych.




Schemat aparatu skarbowego:

Ministerstwo finansów


Aparat kontroli skarbowej Aparat poboru podatków Aparat celny


Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej Izby Skarbowe Izba Celna


Urzędy Kontroli Skarbowej Urzędy Skarbowe Urzędy Celne



Organami rządowej administracji specjalnej o zasięgu regionalnym są urzędy skarbowe nadzorowane przez izby skarbowe. Na czele urzędu skarbowego stoi naczelnik, któremu podlegają następujące komórki organizacyjne:
- podatku dochodowego od osób fizycznych,
- podatku dochodowego od osób prawnych,
- podatków pośrednich,
- podatków majątkowych i opłat,
- kontroli podatkowej,
- rachunkowości podatkowej,
- egzekucyjna,
- spraw ogólnych,
- rachunkowości budżetowej,
- spraw karnych skarbowych,
- informatyki,
- ewidencji i identyfikacji podatników,
- obsługi prawnej.
Komórki organizacyjne mogą mieć formę działu (co najmniej 10 pracowników), referatu (co najmniej 5 pracowników), stanowiska pracy. W urzędach skarbowych organizuje się stanowiska operacyjne: informacyjno-recepcyjne, rejestracyjne, kasowo-rachunkowe, a ich liczba zależy od rozmiaru i zakresu realizowanych zadań oraz warunków technicznych i lokalowych urzędu skarbowego.

Wśród podstawowych zadań urzędów skarbowych wymienić należy:
- ustalenie i pobór podatków oraz niepodatkowych należności budżetowych,
- rejestrowanie podatników oraz przyjmowanie deklaracji podatkowych,
- wykonywanie kontroli podatkowej,
- prowadzenie dochodzeń w sprawach karnych skarbowych,
- orzecznictwo w pierwszej instancji w sprawach karnych skarbowych,
- wykonywanie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz kar w zakresie określonym w kodeksie karnym wykonawczym.

Organami wyższego stopnia, które mają zasięg wojewódzki są izby skarbowe, na czele, których stoi dyrektor. W skład izby skarbowej wchodzą następujące komórki organizacyjne:
- podatku dochodowego,
- podatków pośrednich,
- podatków majątkowych i opłat,
- nadzoru nad urzędami skarbowymi,
- spraw ogólnych,
- rachunkowości budżetowej,
- informatyki,
- obsługi prawnej.
Do podstawowych zadań izb skarbowych należy: nadzór nad urzędami skarbowymi oraz orzecznictwo w drugiej instancji w sprawach podatkowych należności budżetowych, kar skarbowych oraz egzekucji należności pieniężnych i kar.
Drugim pionem aparatu skarbowego jest kontrola skarbowa. Jej działalność reguluje ustawa z 28 września 1991 roku o kontroli skarbowej (DzU nr 100, poz. 442). Celem kontroli skarbowej jest ochrona interesów i praw majątkowych Skarbu Państwa oraz zapewnienie skuteczności wykonywania zobowiązań podatkowych i innych należności stanowiących dochód budżetu państwa lub państwowych funduszy celowych. Celem kontroli skarbowej jest również badanie zgodności z prawem gospodarowania mieniem innych państwowych osób prawnych. Szczegółowy zapis kontroli skarbowej przedstawia się następująco:
- kontrola rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz poprawności obliczania i wpłacania podatków i innych należności pieniężnych budżetu państwa i państwowych funduszy celowych,
- kontrola celowości i legalności wydatkowania środków budżetowych oraz poprawności obliczania i wykorzystywania dotacji budżetowych,
- badanie zgodności z prawem wykorzystywania i rozporządzania mieniem państwowym, a w szczególności ujawnianie niedoborów i innych szkód w tym mieniu,
- wykonywanie nadzoru podatkowego,
- badanie prawidłowości stosowania cen urzędowych, cen umownych w zakresie objętym ograniczeniami swobodnego kształtowania ich poziomu,
- badanie obrotu dewizowego.
Kontroli skarbowej podlegają:
- zobowiązani do świadczeń pieniężnych na rzecz Skarbu Państwa lub państwowych funduszy celowych,
- wydatkujący środki z budżetu państwa,
- władający i zarządzający mieniem państwowym.
Do organów kontroli skarbowej należą:
- Minister Finansów jako naczelny organ kontroli skarbowej,
- Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej, mający siedzibę w Ministerstwie Finansów jako organ wyższego stopnia nad inspektoratami kontroli skarbowej,
- dyrektorzy urzędów kontroli skarbowej, których siedzibami są urzędy kontroli skarbowej na terenie każdego województwa.
Urzędami kontroli skarbowej kierują dyrektorzy, a zatrudnieni inspektorzy kontroli skarbowej dokonują kontroli w jednostkach podlegających kontroli. Urzędy kontroli skarbowej działają na podstawie statutu nadanego przez Ministra Finansów i bezpośrednio podlegają Generalnemu Inspektorowi Kontroli Skarbowej.

SWOT - jedna z najpopularniejszych heurystycznych technik analitycznych, służąca do porządkowania informacji. Bywa stosowana we wszystkich obszarach planowania strategicznego jako uniwersalne narzędzie pierwszego etapu analizy strategicznej. Np. w naukach ekonomicznych jest stosowana do analizy wewnętrznego i zewnętrznego środowiska danej organizacji, (np. przedsiębiorstwa), analizy danego projektu, rozwiązania biznesowego itp.

Technika analityczna SWOT polega na posegregowaniu posiadanych informacji o danej sprawie na cztery grupy (cztery kategorie czynników strategicznych):

• S (Strengths) - mocne strony: wszystko to co stanowi atut, przewagę, zaletę analizowanego obiektu,
• W (Weaknesses) - słabe strony: wszystko to co stanowi słabość, barierę, wadę analizowanego obiektu,
• O (Opportunities) - szanse: wszystko to co stwarza dla analizowanego obiektu szansę korzystnej zmiany,
• T (Threats) - zagrożenia: wszystko to co stwarza dla analizowanego obiektu niebezpieczeństwo zmiany niekorzystnej.

Wreszcie - informacja, która nie może być poprawnie zakwalifikowana do żadnej z wymienionych grup, jest w dalszej analizie pomijana jako nieistotna strategicznie.
Informacja strategiczna, posegregowana według opisanych kryteriów na cztery grupy, jest następnie zapisywana w czterodzielnej macierzy strategicznej, w której lewa połowa zawiera dwie kategorie czynników pozytywnych a prawa - dwie kategorie czynników negatywnych. Natomiast w piśmiennictwie istnieją co najmniej trzy ujęcia, wyjaśniające czym różni się górna połowa macierzy od dolnej (a więc mocne strony od szans, a słabe strony od zagrożeń).

• W niektórych wykładniach mówi się: mocne strony i słabe strony, to czynniki wewnętrzne, szanse i zagrożenia - to czynniki zewnętrzne;
• W innej interpretacji: mocne strony i słabe strony to cechy stanu obecnego, a szanse i zagrożenia, to spodziewane zjawiska przyszłe.
• Wreszcie u niektórych autorów: mocne strony i słabe strony to czynniki zależne od nas (te, na które mamy wpływ planistyczny i zarządczy), a szanse i zagrożenia, to czynniki obiektywne, na które nie mamy bezpośredniego wpływu sprawczego.

Analiza SWOT daje wartościowy rezultat analityczny przy zastosowaniu każdego z trzech wymienionych ujęć, pod warunkiem, że jest ono stosowane konsekwentnie i świadomie. Jednak najczęstszym błędem w praktyce stosowania techniki SWOT jest mieszanie trzech ujęć (np. zapisanie jakiejś przewagi w obszarze szans na podstawie tego, że jest ona czynnikiem zewnętrznym, a potem odczytywanie jej z macierzy SWOT, jako czynnika przyszłego (który dopiero pojawi się), lub - jako czynnika na który nie mamy wpływu sprawczego. Stąd postulat otwartego i jednoznacznego deklarowania kryteriów rozróżnienia wertykalnego na wstępie przeprowadzanej analizy.
W popularnych ujęciach mikroekonomicznych dwa pierwsze obszary odnoszą się najczęściej do środowiska wewnętrznego i zawierają najistotniejsze w danym przedsiębiorstwie elementy, np. silna marka (S), czy słabe zaplecze kapitałowe (W). Natomiast dwa ostatnie odnoszą się analogicznie do środowiska zewnętrznego, np. otwarcie wspólnego rynku międzynarodowego (O) lub pojawienie się konkurencyjnych produktów nowej generacji (T).
Jest to bardzo rozpowszechniony obecnie schemat analizy. Najczęściej stosowany jest w bardzo uproszczonej formie, tzn. przybiera postać czterech list czynników (zwykle przedstawianych w formie tabelarycznej). Pełnia użyteczności techniki SWOT ujawnia się jednak dopiero gdy poddać cztery pozornie niezależne grupy czynników analizie wzajemnych powiązań. W praktyce ćwiczenie to sprowadza się do odpowiedzi na serię pytań:

• Czy dana mocna strona pozwoli nam wykorzystać daną szansę?
• Czy dana mocna strona pozwoli nam zniwelować dane zagrożenie?
• Czy dana słaba strona ogranicza możliwość wykorzystania danej szansy?
• Czy dana słaba strona potęguje ryzyko związane z danym zagrożeniem?

jak łatwo wywnioskować analizę można też przeprowadzić w odwrotnym kierunku, tzn. od zewnątrz do wewnątrz:

• Czy dana szansa wzmacnia daną silną stronę?
• Czy dana szansa pozwala zniwelować daną słabość?
• Czy dane zagrożenie niweluje daną silną stronę?
• Czy dane zagrożenie uwypukla daną słabość?

Zwykle oba podejścia stosuje się uzupełniająco, stąd często w literaturze mowa o analizie SWOT/TOWS.
Odpowiedzi na powyższe pytania pozwalają zidentyfikować tzw. silne powiązania, obszary problemowe w obrębie których można rozpocząć tworzenie rozwiązań, strategii cząstkowych - co czyni ze SWOT nie tylko narzędzie analityczne ale również planistyczne.

Urząd skarbowy to najczęściej ingerująca w poczynania zarówno przedsiębiorców, jak i wszystkich obywateli kraju, jednostka aparatu skarbowego w Polsce. Co tak naprawdę kontroluje urząd i jakie ma ustawowe prawo wiążące w stosunku konsumentów?

Najmniejszymi organami rządowej administracji poboru podatku o zasięgu regionalnym są urzędy skarbowe nadzorowane przez izby skarbowe. Komórki organizacyjne mogą mieć formę działu, referatu lub stanowiska pracy. Na ich czele stoi zawsze naczelnik urzędu skarbowego. Natomiast do podstawowych obowiązków tej jednostki organizacyjnej należy:

• ustalenie i pobór podatków oraz niepodatkowych należności budżetowych,
• rejestrowanie podatników VAT oraz przyjmowanie deklaracji podatkowych,
• wykonywanie kontroli podatkowej,
• prowadzenie dochodzeń w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe,
• orzecznictwo w pierwszej instancji w sprawach karnych skarbowych,
• wykonywanie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz kar w zakresie określonym w kodeksie karnym wykonawczym.
• wykonywanie funkcji oskarżyciela publicznego w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe,
• wykonywanie kar majątkowych, w zakresie określonym w przepisach Kodeksu karnego wykonawczego oraz Kodeksu karnego skarbowego.
• podział i przekazywanie, na zasadach określonych w odrębnych przepisach, dochodów budżetowych między budżetem państwa i budżetami gmin,
• wykonywanie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych,
• współpraca z Szefem Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych w zakresie niezbędnym do realizacji jego zadań ustawowych,
• wykonywanie innych zadań określonych w odrębnych przepisach.

źródło: http://urządskarbowy.info/

FagorMastercook S.A. wchodzi w skład Grupy Fagor należącej do wywodzącej się z Kraju Basków, powstałej w 1956 roku, grupy kooperacyjnej Mondragon. Struktura korporacji Mondragon opiera się na trzech głównych sektorach: finansowym, przemysłowym i dystrybucyjnym. Mondragon to 82 przedsiębiorstwa przemysłowe, 5 instytucji finansowych, 8 przedsiębiorstw dystrybucyjnych, 3 centra naukowe, 1 uniwersytet, 12 przedsiębiorstw ubezpieczeniowych oraz usługowo-handlowych.

FagorMastercook jest jednym z największych producentów urządzeń AGD w Polsce. W 2010 roku spółka osiągnęła przychody ze sprzedaży na poziomie niemal 900 mln złotych. Pod względem ilości sprzedanych produktów FagorMastercook ze swoją marką Mastercook zajmuje w Polsce pozycję wicelidera. Ilość produkowanego sprzętu w trzech fabrykach we Wrocławiu systematycznie rośnie - w zeszłym roku było to niemal 1,4 miliona sztuk.

Tegoroczny tytuł "Laur Klienta - Odkrycie 2011" to kolejne wyróżnienie dla produktów AGD marki Mastercook. W 2009 r. piekarniki, płyty gazowe i elektryczne oraz chłodziarko-zamrażarki zostały odznaczone złotym godłem "Laur Klienta 2009". W 2008 r. nagroda "Laur Klienta" przyznana została płytom gazowym i elektrycznym, dodatkowo płyty indukcyjne uhonorowano godłem "Laur Klienta - Odkrycie 2008".


źródło: http://www.mastercook.pl/

Od 20 lat Longman jest jednym z wiodących wydawców edukacyjnych w Polsce. Pod szyldem Pearson Longman towarzyszy w codziennej pracy nauczycielom i uczniom, oferując im najwyższej jakości podręczniki, dzięki którym nauka była przyjemna i skuteczna.

Longman rozumie, że świat się zmienia, że staje się coraz bardziej różnorodny, uczenie się
i nauczanie wygląda inaczej niż kiedyś, a edukacja jest ogromną siłą, która pozwala
na poprawienie jakości życia.

Longman chce w tych zmianach uczestniczyć i czerpać z nich to, co najlepsze.

Pearson Longman to teraz Pearson. Dziś oferuje nie tylko książki, lecz także kompleksowe i nowatorskie rozwiązania edukacyjne, dopasowane do indywidualnych potrzeb uczących się. Rozumiemy, że nauka jest wszędzie, że każda czynność, którą wykonuje, pozostawia po sobie trwały ślad i dostarcza inspirujących doświadczeń,
a proces uczenia się trwa przez całe nasze życie.

Zmienia się dla Was i z Wami.
Pearson, Always Learning


źródło: http://www.pearsonlongman.pl/o-nas/

Dzieje Lloyd?s rozpoczęły się ponad 300 lat temu w kawiarni Edwarda Lloyda, gdzie właściciele statków mogli spotkać się z zamożnymi osobami skłonnymi zapewnić kapitał potrzebny do ich ubezpieczenia. Na przestrzeni lat Lloyd?s przerodził się z ubezpieczyciela morskiego w wiodący rynek specjalistycznych ubezpieczeń majątkowych i osobowych, gdzie ubezpiecza się ryzyka należące do największych, najbardziej złożonych i najbardziej unikalnych na świecie.

Dziś Lloyd?s nadal jest rynkiem bezpośredniego, osobistego kontaktu, z całym dynamizmem i nowatorstwem, jakie się z tym wiążą. Jak każdy rynek, jest on miejscem spotkań tych, którzy mają coś do sprzedania ? czyli underwriterów, oferujących swoją ochronę ubezpieczeniową ? z tymi, którzy chcą coś kupić ? czyli brokerami, poszukującymi takiej ochrony w imieniu i na zlecenie swoich klientów. Źródłem naszej siły jest różnorodność agencji zarządzających prowadzących działalność na naszym rynku, wspieranych przez kapitał pochodzący z różnorodnych źródeł na całym świecie.

Lloyd?s nie jest spółką ubezpieczeniową. Jesteśmy rynkiem częściowo opartym na zasadzie wzajemności, w ramach którego działają wszyscy członkowie Lloyd?s, skupieni w syndykatach.

Znaczna część działalności Lloyd?s polega na tzw. ubezpieczeniach subskrypcyjnych, gdzie szereg syndykatów przyjmuje części tego samego ryzyka.

Rynek Lloyd?s to miejsce o niezwykłej koncentracji utalentowanych i wysoko wykwalifikowanych specjalistów.

źródło: http://www.lloyds.com