Medycyna

Angina należy do grupy chorób o najwyższej liczbie zachorowań, a mimo to jest często bagatelizowana. Niedoleczona, a na świecie jest tak z co trzecim przypadkiem, może prowadzić do poważnych powikłań, dlatego tylko dogłębne zrozumienie choroby, pozwoli ci z nią skutecznie walczyć.

O MIGDAŁKACH
Tonsilla palatina, czyli bardziej swojskie migdałki podniebienne. Fachowo nazywane są elipsoidalnym skupieniem tkanki limfatycznej. Osiągają ok. 2 cm długości i ok. 1 cm szerokości. Umiejscowione są we wgłębieniach gardzieli. Wraz z migdałkami językowym, gardłowym, trąbkowymi tworzy Pierścień Gardłowy Waldeyera, który jest ?systemem? ochronnym organizmu. Jest on pierwszą barierą dla czynników chorobotwórczych (szczególnie bakterii).

CZYM JEST ANGINA?
Niestety taka funkcja migdałków naraża je na infekcje, z których najczęstszą jest właśnie angina, czyli zapalenie błony śluzowej i migdałków. Ściślej mówiąc, to choroba infekcyjna najczęściej wywoływana przez paciorkowce beta-hemolizujące z grupy A, lub wirusy typowe dla przeziębienia. Choć może występować w każdym wieku, najczęściej diagnozowana jest wśród dzieci i młodzieży. Podobnie jak przeziębienie, angina jest przenoszona drogą kropelkową, jednak jej przyczyny są dużo bardziej złożone i mogą pochodzić z innych źródeł.

PRZYCZYNY
Decydujące znaczenie ma czynnik infekcyjny, którym najczęściej są wirusy i bakterie paciorkowca. Infekcja tym szybciej wnika w ciało, im większa mamy kontakt z chorym, lub im bardziej jesteśmy osłabieni. Katalizatorem dla choroby, mogą być również zimne napoje, lub nagła zamiana temperatura gardła (np. lody popite herbatą) jednak badania nie potwierdziły jednoznacznie tego założenia.



OBJAWY
Do powszechnych objaw anginy należą:

• ból gardła i szyi - najczęściej bardzo silny, rozchodzący się aż do uszu.
• ból podczas połykania
• gorączka (pojawia się nagle i może osiągnąć nawet 39 stopni)
• utrata apetytu,
• ogólne rozbicie organizmu, zarówno fizyczne jak i psychiczne zmęczenie
• czerwone i spuchnięte migdałki (pokryte ropą)
• obrzęk węzłów chłonnych szyi, które są nie tylko powiększone, ale również bolą przy ucisku
• powiększenie i przekrwienie migdałków, na których często pojawia się biały nalot
• zmiana barwy głosu (Staje się ochrypły, przytłumiony)
• trudności z pełnym oddychaniem, często pojawia się również nieprzyjemny zapach
• dzieci do lat siedmiu mogą się uskarżać na bóle brzucha, a często nawet wymiotować.

źródło: angina.ch

Tętniak jest odcinkowym poszerzeniem tętnicy wynikającym z osłabienia, czyli uszkodzenia jej ściany. Najczęściej powstaje w obrębie aorty, będącą główną tętnicą naszego organizmu, biegnącą w klatce piersiowej i jamie brzusznej. Tętniak może występować również w naczyniach tętniczych, które zaopatrują mózg czy kończyny (najczęściej dolne). Tętniakowatemu rozszerzeniu w przebiegu zawału mięśnia sercowego również może ulegać ściana serca.

Tętniak w głowie tworzy się w wyniku nieprawidłowego rozszerzenia tętnicy na jej przebiegu. Może być on spowodowany wadą czyli anomalią rozwojową, bądź osłabieniem ściany naczynia. Przyczyną jego może być uraz, lub kiła, która często atakuje aortę, czy nawet choroba zwyrodnieniowa, jak np. stwardnienie tętnic. Obecna medycyna jest w stanie wykryć tętniaka aorty dzięki angiogramom (arteriogramom) oraz innym sposobom diagnostycznym. Tętniaki leczy się zazwyczaj chirurgicznie.

Objawy:

• Tętniak piersiowego odcinka aorty wywołuje nagłe, często powtarzające się silne bóle w klatce piersiowej, bóle pleców, szyi, czasem promieniujące do górnego odcinka jamy brzusznej.

• Tętniak brzusznego odcinka aorty powoduje bóle brzucha oraz pleców w części krzyżowej, niekiedy promieniujące do pachwiny, utratę wagi, brak apetytu, obniżoną ilość wydalanego moczu, aż po niewydolności nerek. Gdy mamy do czynienia z dużym tętniakiem można wyczuć w obrębie górnej bądź środkowej części jamy brzusznej sprężysty, tętniący, często bolesny guz.

• Tętniak okolicy mózgowej powoduje nasilone, pulsujące bóle głowy, utratę sił bądź porażenie niektórych partii mięśni, osłabienie czucia bądź zaburzenie równowagi, bóle gałek ocznych, osłabienie widzenie czy nawet częściową ślepotę; w wielu przypadkach stwierdza się nierówność źrenic.

• Tętniak wykryty w tętnicy zaopatrującej kończynę prowadzi do zmniejszenia jej ukrwienia, co przejawia się bólami, osłabionymi mięśniami, bladością, czy zasinieniem. Niekiedy w pachwinie luz na dole podkolanowym jest wyczuwalny sprężysty tętniący guzek.

• Tętniakowate poszerzenie ściany serca powiązane jest z pojawianiem się zaburzeń rytmu serca bądź rozwojem niewydolności krążenia. Dość często tętniaki nie wykazują żadnych objawów i wykrywa się je podczas badań kontrolnych bądź badań w wyniku innych schorzeń.

źródło: tętniak.com.pl

Zaburzenia miesiączkowania, mdłości, osłabienie - kobiety często lekceważą takie objawy, tłumacząc je stresem, przepracowaniem, nieprawidłowym odżywianiem. Tymczasem takie objawy mogą świadczyć o pojawieniu się cysty - patologicznej przestrzeni w organizmie, składającej się z jednej lub kilku komór wypełnionych płynem. Cysta (inaczej torbiel) najczęściej pojawia się na jajniku i może (choć nie musi) stwarzać poważne zagrożenie dla zdrowia kobiety.

Torbiel jajnika

Choroba ta polega na występowaniu wypełnionej płynem komory w obrębie jajnika. Rozróżniamy trzy rodzaje torbieli na jajniku: torbiel surowicza (prosta), torbiel skórzasta (dermatoidalna) oraz endometrialna (czekoladowa). Ta ostatnia powstaje podczas endometriozy , polegającej na rozroście błony śluzowej macicy poza jej jamę. Bardzo ważne jest wczesne rozpoznanie rodzaju i stanu torbieli, ponieważ choć zwykle nie jest niebezpieczna, jednak może stanowić również zmianę złośliwą (rak jajnika). Nie można zatem zwlekać z wizytą u ginekologa. Diagnozowanie polega na wykonaniu badania ginekologicznego oraz ultrasonograficznego. Niekiedy konieczna jest biopsja torbieli lub laparoskopia (wziernikowanie jamy otrzewnej). Pomimo licznych akcji społecznych wiele kobiet wciąż odczuwa lęk przed tego rodzaju badaniami lekarskimi. Należy pamiętać, że odpowiednio wczesne zgłoszenie się do lekarza pozwoli uniknąć komplikacji oraz znacznie przyspieszy leczenie.

Objawy torbieli na jajniku

Wśród objawów wskazujących na obecność cysty będą wszystkie związane z krwawieniem miesięcznym, a więc zmiany cyklu miesięcznego, obfitości krwawień i wszelkie inne związane z tym zaburzenia. Charakterystycznym sygnałem jest ból jajnika, na którym pojawiła się torbiel. Chora osoba może odczuwać silne osłabienie, nudności, ogólny spadek kondycji, bóle brzucha, głowy. Odczucia zależne są od indywidualnej wrażliwości każdej kobiety, niektóre mogą przez długi nie zorientować się, że dzieje się coś niepokojącego, inne zareagują silnymi wymiotami i niemożnością podjęcia codziennych obowiązków.

Leczenie torbieli

Jeżeli cysta nie niesie ze sobą dużego zagrożenia zdrowia pacjentki, lekarz ograniczy się do zalecenia terapii hormonalnej.

Jeśli jednak torbiel jest na tyle duża, że powoduje ucisk na inne organy, konieczna będzie operacja. To samo dotyczyć będzie osób, u których spore jest ryzyko wystąpienia raka jajnika (np. kobiety po 45 roku życia) oraz pacjentek, u których istnieje ryzyko pęknięcia torbiele i spowodowania tym samym krwotoku wewnętrznego. Leczenie operacyjne przebiega metodą tradycyjną (zawsze w przypadku podejrzenia zmian nowotworowych) lub laparoskopową. Tą drugą stosuje się zwykle u młodych kobiet, które planują w przyszłości zajść w ciążę i urodzić dziecko.

Inne przykładowe umiejscowienia cyst

Jajnik jest jednym z najczęstszych miejsc występowania torbieli. U kobiet atakują także ścianki pochwy, szyjkę macicy, rzadko wargi sromowe. Cysty wypełnione cieczą mogą pojawić się także w innych miejscach. Tego rodzaju schorzeniem jest np. torbiel samotna kości, powstająca głównie przy nasadach kości długich lub galaretowata torbiel ręki tworząca się w okolicach torebek stawowych i ścięgien. Na twarzy, karku, czy skórze głowy pojawiać się może inny rodzaj zmiany - cysta naskórkowa, zwana także kaszakiem, czy też jej drobniejsza i bardziej powierzchowna odmiana - prosak. Kaszaki wypełnione są łojem i zrogowaciałym naskórkiem, rosnąc stają się bolesne i może dojść do ich pęknięcia. Choć mniejsze cysty tego rodzaju wystarczy nakłuć i wycisnąć, nie należy robić tego w domu. Jedynie zabieg wykonany u lekarza, ewentualnie kosmetyczki gwarantuje pozbycie się zmian bez ryzyka zakażenia i powstania brzydkiej blizny.

źródło: http://cysta.com.pl/

Nadciśnienie tętnicze jest chorobą bardzo rozpowszechnioną, to jedna z plag współczesnej cywilizacji.. Najczęściej ujawnia się po czterdziestym roku życia. Często ludzie nie wiedzą nawet o tym, że ta choroba ich dotyczy. Choroba przebiega często bez żadnych objawów klinicznych. Podwyższone ciśnienie tętnicze stwierdzane jest często przypadkowo, podczas rutynowych pomiarów w gabinecie lekarskim. Nadciśnienie tętnicze zazwyczaj ?nie boli?, nie przeszkadza w codziennym życiu, a jednak jest bardzo niebezpieczne.

Co to jest ciśnienie tętnicze?

Serce działa jak pompa, z każdym skurczem wyrzucając pewną objętość krwi do aorty, skąd płynie ona do wszystkich naczyń organizmu. Ponieważ przepływ krwi w dużych tętnicach ma charakter pulsacyjny, zatem w trakcie każdego skurczu serca ciśnienie w naczyniu cyklicznie zmienia się. Jego najwyższą wartość określa się mianem ciśnienia skurczowego, a najniższą - ciśnienia rozkurczowego.
Ciśnienie tętnicze odpowiada sile, która sprawia, że krew znajdująca się w naczyniach przepływa przez kolejne rozgałęzienia tętnic. Ta siła nie tylko przesuwa krew przez naczynia krwionośne, ale również "naciska" na ścianę naczynia.
Zbyt wysokie ciśnienie może więc działając długo i przewlekle powoli uszkadzać ściany naczyń, lub bezpośrednio uszkodzić ścianę naczynia, powodując przedostawanie się krwi do różnych tkanek (np. wylew krwi do mózgu).

Co to jest nadciśnienie tętnicze?

Nadciśnienie tętnicze to nic innego jak utrwalone (czyli wykazane w kilku pomiarach) podwyższenie ciśnienia tętniczego powyżej normy. Zgodnie z zaleceniami Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), granicą normy jest 139 mm Hg dla ciśnienia tętniczego skurczowego ("górnego") oraz 89 mm Hg dla ciśnienia tętniczego rozkurczowego ("dolnego"). Mówiąc krótko: jeżeli po kilkukrotnym zmierzeniu ciśnienia tętniczego wynik jest wyższy niż 140/90 wówczas można mówić o nadciśnieniu tętniczym.

Nadciśnienie tętnicze pierwotne i wtórne.

Nadciśnienie tętnicze może być pierwotne, tj. takie, którego bezpośrednia przyczyna nie została ustalona, albo wtórne, którego bezpośrednia przyczyna jest znana. Nadciśnienie wtórne dotyczy tylko ok. 5% wszystkich chorych na nadciśnienie. W 95% jest to choroba pierwotna ? dlatego uwaga autora skupia się głównie na tym problemie. Czym różni się nadciśnienie pierwotne od wtórnego?
U części chorych wysokie ciśnienie jest objawem istniejącej choroby. Nadciśnienie towarzyszy chorobom nerek, zwężeniu tętnicy nerkowej. Rzadziej przyczyną wysokiego ciśnienia są zaburzenia czynności gruczołów dokrewnych (zwykle nadnerczy), wady serca czy choroby naczyń. W tej grupie chorych istnieje możliwość wyleczenia nadciśnienia przez usunięcie przyczyny, na przykład rozszerzenie zwężonej tętnicy nerkowej. W powyższych sytuacjach mówimy o wtórnym nadciśnieniu tętniczym.
Najczęściej jednak (u ponad 95% osób z nadciśnieniem) nie udaje się wykryć jego przyczyny - dlatego mówimy o pierwotnym nadciśnieniu tętniczym. Prawdopodobnie u ludzi z pierwotnym nadciśnieniem tętniczym w powstawaniu choroby bierze udział wiele różnych mechanizmów. Ważną rolę odgrywają czynniki dziedziczne, nadciśnienie tętnicze często występuje rodzinnie. Odpowiadać za to mogą geny zwiększające wchłanianie sodu w nerkach. Dochodzi wówczas do nadmiernego gromadzenia sodu w organizmie, co sprzyja podwyższonemu ciśnieniu. Prawdopodobnie podobny mechanizm powoduje wzrost ciśnienia tętniczego u osób spożywających duże ilości soli kuchennej (chlorku sodu). Tutaj leczenie jest długotrwałe: polega na wyeliminowaniu czynników ryzyka i leczeniu farmakologicznym.

Co sprzyja ujawnieniu się nadciśnienia tętniczego?

Głównymi czynnikami ryzyka podwyższonego ciśnienia tętniczego są wiek powyżej 60 lat (szacuje się, że po 65 roku życia nadciśnienie występuje w Polsce u ok. 50% osób), płeć męska, obciążenie rodzinne, cukrzyca typu 2, zaburzenia przemiany lipidów i palenie papierosów. Nadciśnieniu tętniczemu sprzyja też nadużywanie alkoholu i niewielka aktywność fizyczna. Dieta zawierająca dużo soli, a mniej potasu, obfite odżywianie się, otyłość. Ponadto stres, związany z codziennym życiem, jest również czynnikiem sprzyjającym wzrostom ciśnienia.
Wynika z tego, że na jedne czynniki ryzyka możemy wpływać, na inne nie. By zredukować ryzyko zachorowania, należy zaprzestać palenia tytoniu oraz używania alkoholu, uregulować masę ciała, dobrze leczyć cukrzycę, przestrzegać diety, być aktywnym fizycznie. Całkowicie należy odstawić sól! W przypadku prowadzonego leczenia farmakologicznego należy również przestrzegać powyższych zasad.

Jak sprawdzić czy choruje się na nadciśnienie tętnicze?

Nadciśnienie tętnicze zazwyczaj nie daje objawów klinicznych, a jednak jest bardzo niebezpieczne (patrz niżej: powikłania). Chorzy mogą jednak odczuwać poranne bóle z tyłu głowy, zawroty głowy, gorzej tolerują wysiłek fizyczny.
Niezależnie od tego czy odczuwa się dolegliwości czy też nie, należy wykonywać pomiary ciśnienia tętniczego. Nadciśnienie tętnicze rozpoznaje się po uzyskaniu wyników wielokrotnych pomiarów. Do badania najczęściej wybierana jest metoda pośrednia wynaleziona przez włoskiego lekarza Riva-Rocci (RR) z użyciem uciskowego mankietu gumowego. Najlepiej oczywiście, gdy pomiaru dokona lekarz lub pielęgniarka. Najdokładniejsze są manometry rtęciowe. Na rynku jednak dostępne są elektroniczne aparaty do mierzenia ciśnienia. Są one mniej dokładne, trzeba przestrzegać ściśle instrukcji, dają jednak informacje, czy ciśnienie jest w normie, czy też jest podwyższone oraz niewątpliwą zaletą jest prostota obsługi i możliwość samodzielnego wykonywania pomiarów.
Pomiar ciśnienia tętniczego w gabinecie lekarskim informuje o chwilowej jego wartości. U wielu pacjentów stres związany z badaniem wyzwala reakcję odruchową, której jednym z objawów jest wzrost ciśnienia tętniczego. Takie zjawisko nosi nazwę efektu białego fartucha. We własnym domu aparat może wskazać prawidłowe ciśnienie tętnicze. Jeśli nie zostanie wykryte, staje się przyczyną niepotrzebnego podawania leków. Można temu zapobiec zapisując wartości ciśnienia tętniczego z całej doby.
Od pewnego czasu stosuje się coraz powszechniej przenośne urządzenia mierzące i zapisujące ciśnienie tętnicze. Niewielki kształt i waga sprawiają, że nie przeszkadzają badanemu w codziennej aktywności. Pozwalają zbadać jak zmienia się ciśnienie tętnicze w czasie dnia, snu, pracy fizycznej czy też stresu.
Oprócz wielokrotnych pomiarów, które dają odpowiedź na zasadnicze pytanie dotyczące obecności lub braku choroby nadciśnieniowej, po rozpoznaniu nadciśnienia należy wykonać kilka innych badań. Badania dodatkowe pozwalają ustalić, czy nadciśnienie ma charakter pierwotny, czy wtórny. Ważna jest ocena stopnia uszkodzenia narządów przez chorobę (patrz niżej: powikłania). Trzeba wykonać badanie EKG zarówno spoczynkowe, jak i wysiłkowe oraz 24-godzinne badanie metodą Holtera. Wskazane jest wykonanie badania echokardiograficznego. Ważne jest monitorowanie wydolności nerek. Badanie dna oczu powinno być rutynowe w diagnostyce nadciśnienia.

Jak samodzielnie mierzyć ciśnienie tętnicze krwi?

Pomiar ciśnienia tętniczego jest jednym z nielicznych badań, które pacjent może wykonywać sam. Nie jest to badanie trudne. Powinni się tego nauczyć i wykonywać przynajmniej raz dziennie chorzy cierpiący na nadciśnienie tętnicze. W porozumieniu z lekarzem, należy zakupić specjalny aparat do mierzenia ciśnienia (obecnie dostępne na rynku proste w obsłudze aparaty elektroniczne oraz tradycyjne aparaty). W pierwszym okresie (nauka mierzenia ciśnienia) powinien pomóc pacjentowi lekarz lub pielęgniarka.
Przed wykonaniem pomiaru należy przygotować aparat do mierzenia ciśnienia, usiąść przy stole, uwolnić ramię z krępującej odzieży, odprężyć się i poczekać, co najmniej 3 min. Jeśli są różnice we wskazaniach wartości ciśnienia na lewym i prawym ramieniu, pomiary wykonujemy na tym ramieniu, na którym stwierdzamy wyższe wartości.
Mankiet należy założyć na ramię tak, aby jego dolny brzeg znajdował się 2-3 cm powyżej zgięcia łokciowego. Mankiet powinien przylegać do ramienia dość ściśle. Należy oprzeć wygodnie rękę o blat stołu. W przypadku aparatów nadgarstkowych ? ułożyć rękę zgodnie z instrukcją obsługi.
Jeżeli pacjent posługuje się aparatem rtęciowym i stetoskopem: po właściwym założeniu mankietu należy włożyć słuchawki do uszu i wolną ręką szybko napompować mankiet do poziomu 20-30 mm Hg, powyżej przewidywanej wartości ciśnienia skurczowego. Stetoskop przykłada się do miejsca w zgięciu łokciowym, tuż pod dolna krawędzią mankietu. Powietrze z mankietu należy wypuszczać powoli, nie szybciej niż 2 mm Hg na sekundę. Moment, w którym słyszy się pierwszy ton, odpowiada ciśnieniu skurczowemu, tony są jeszcze słyszalne aż do chwili, kiedy ucichną całkowicie. Ostatni słyszalny ton oznacza wartość ciśnienia rozkurczowego. Należy śledzić cały czas słupek rtęci lub wskazówkę wskazującą wartość ciśnienia. Aparat elektroniczny sam wskaże wartość ciśnienia.
Wszystkie pomiary należy notować w specjalnym zeszycie - kalendarzu i okazywać lekarzowi podczas kontroli. Pozwala to właściwie prowadzić leczenie.

Powikłania powodowane nadciśnieniem tętniczym.

Światowa Organizacja Zdrowia przedstawiła stadia rozwojowe nadciśnienia tętniczego w sposób następujący:

• stadium I: nadciśnienie bez zmian narządowych,
• stadium II: nadciśnienie z niewielkimi zmianami narządowymi, takimi jak białkomocz, przerost lewej komory, retinopatia (zmiany w siatkówce) nadciśnieniowa I-II stopnia,
• stadium III: nadciśnienie z ciężkimi uszkodzeniami narządowymi, takimi jak niewydolność lewokomorowa, retinopatia nadciśnieniowa III-IV st., powikłania mózgowe, niewydolność nerek.

Już ten podział sugeruje, jakie mogą zaistnieć problemy zdrowotne, jeżeli nadciśnienia tętniczego nie leczy się. Zwiększone ciśnienie tętnicze w naczyniach to zwiększona, nadmierna siła działająca na ściany małych i dużych tętnic. Im dłużej trwa nadciśnienie tym poważniejsze zmiany. Zmiany naczyniowe charakterystyczne dla nadciśnienia tętniczego prowadzą do powikłań narządowych, które stanowią główny problem tej choroby, a także główną przyczynę zgonów. Narażone są zwłaszcza serce, mózg, nerki, oczy (siatkówka) i duże naczynia.
W przebiegu nieleczonego lub leczonego nieskutecznie nadciśnienia dochodzi do przerostu lewej komory i jej niewydolności. Nadciśnienie tętnicze sprzyja przyspieszonemu rozwojowi choroby niedokrwiennej serca, jest ono jednym z głównych czynników ryzyka zawału serca. Nadciśnienie tętnicze jest przyczyną poważnych arytmii serca.
Nadciśnienie tętnicze prowadzi do trwałych ubytków w istocie białej i szarej kory. Jest przyczyną ostrych niedokrwień mózgu, udarów niedokrwiennych i wylewów krwi wewnątrzczaszkowych oraz ostrej encefalopatii nadciśnieniowej bez udaru. Im wyższe ciśnienie, zarówno rozkurczowe, jak i skurczowe, tym wyższe prawdopodobieństwo udaru. Im dłużej trwa nadciśnienie, tym więcej stwierdza się trwałych zmian w mózgu w badaniach obrazujących ten narząd.
Nadciśnienie tętnicze prowadzi do uszkodzenia nerek (nefropatii nadciśnieniowej), do ich niewydolności.
W nadciśnieniu tętniczym charakterystyczne są zmiany w naczyniach siatkówki, widoczne podczas badania dna oka. Na podstawie tych zmian można określać stopień zaawansowania choroby. W bardzo zaawansowanym stadium choroby w siatkówce pojawiają się krwawienia, ogniska degeneracji. Podczas dramatycznego wzrostu ciśnienia może dojść do obrzęku tarczy nerwu wzrokowego.

Leczenie nadciśnienia.

Leczenie nadciśnienia tętniczego można podzielić na farmakologiczne (prowadzi je lekarz zalecając odpowiednie leki) i nefarmakologiczne (pacjent pod kontrolą lekarza rezygnuje z zachowań ryzykownych, a podejmuje działania prozdrowotne).
Leczenie nefarmakologiczne polega na obniżeniu masy ciała u osób z nadwagą i otyłością. Ma to bardzo istotne znaczenie w leczeniu nadciśnienia tętniczego gdyż obniżenie masy ciała o 5 kg powoduje umiarkowany efekt hipotensyjny (obniżenie ciśnienia tętniczego) oraz korzystnie wpływa na inne ewentualne czynniki ryzyka takie jak cukrzyca, hiperlipidemia i przerost lewej komory serca. Należy ograniczyć spożycie alkoholu do minimum. Należy zaprzestać palenia tytoniu w jakiejkolwiek postaci (papierosy, fajka, cygara). Regularne ćwiczenia fizyczne o umiarkowanym natężeniu, najlepiej szybki spacer lub pływanie - minimum 3-4 razy w tygodniu przez 30-40 min mają wpływ na obniżenie ciśnienia tętniczego. Korzystne jest zmniejszenie spożycia soli kuchennej ? najlepiej całkowite wyeliminowanie z diety. Wprowadzenie ryb, warzyw i owoców wpływa pozytywnie na obniżenie ciśnienia tętniczego.
Leczenie nefarmakologiczne może okazać się skuteczne i nie będzie wówczas potrzeby wdrażania leków. Jednak częstsze są sytuacje, gdy niezbędne jest włączenie terapii farmakologicznej. Proces leczenia w każdym etapie nadzoruje lekarz i to on decyduje o rodzaju terapii. Należy pamiętać o tym, że zażywanie leków przeciwnadciśnieniowych nie zwalnia z obowiązku stosowania się do zasad terapii niefarmakologicznej.
Istnieje kilka grup leków stosowanych w leczeniu nadciśnienia. W zależności od tego jak ciśnienie jest wysokie oraz w zależności od obecności innych chorób, wskazań i przeciwwskazań lekarz dokonuje wyboru leku i dawki, bądź też stosuje kilka leków. Najważniejsze grupy leków to inhibitory enzymu konwertującego, blokery kanału wapniowego, beta ? blokery, leki moczopędne, alfa blokery.

Podsumowując.

Powyższe informacje mają za zadanie przybliżyć wagę problemu - w przypadku choroby zawsze należy zgłosić się do lekarza. Trzeba pamiętać, że nie wolno lekceważyć problemu nadciśnienia tętniczego. Należy od czasu do czasu mierzyć ciśnienie tętnicze krwi, by nie ?przegapić? tej choroby. Nie dając objawów klinicznych nadciśnienie tętnicze nie powoduje niepokoju ? ale następstwa bywają poważne. Zdrowie to wartość, o którą należy szczególnie dbać, niestety doceniane jest często dopiero wówczas, gdy się je utraci.


źródło: http://zdrowie.flink.pl/nadcisnienie_tetnicze.php

Częstym następstwem zmian degeneracyjnych i zapalnych w kręgosłupie jest ból rwy kulszowej. Spowodowany jest on podrażnieniem lub zapaleniem nerwu kulszowego, największego nerwu w ciele człowieka.

Ból rwy kulszowej jest odczuwalny poniżej odcinka lędźwiowego biegnąc przez pośladek i tylnią część uda promieniując w dół poniżej kolana. Objawem jest uczucie bardzo ostrego, palącego bólu, który przeszywa i paraliżuje wprawiając nogę w odrętwienie. Rwa kulszowa jest najczęściej następstwem przepukliny dysków lub zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa z bezpośrednim uciskiem na nerw, powodując jego podrażnienie lub zapalenie. Może również pojawić się na skutek zapalenia stawów i choroby reumatycznej, nowotworu, ciąży lub uszkodzeń kręgosłupa. Efektem długotrwałej rwy kulszowej poza ogromnym bólem i zmniejszoną ruchomością tułowia może być skrzywienie (skolioza) kręgosłupa oraz deformacja postawy ciała.

Aby skutecznie wyleczyć rwę kulszową należy zdiagnozować przyczynę, która bezpośrednią ją wywołuje, a następnie poddać się leczeniu farmakologicznemu i rehabilitacji. Jeżeli przyczyna rwy tkwi w kręgosłupie, wówczas leczenie tabletkami powinno być tylko dodatkiem do intensywnej rehabilitacji. W rzeczywistości niestety zwykle jest na odwrót. W efekcie błędnego podejścia ból utrzymuje się na stałym poziomie lub szybko powraca, a organizm niepotrzebnie zatruwany jest nadużywanymi lekarstwami.

Prawidłowa rehabilitacja kręgosłupa powinna prowadzić do odblokowania uciśniętego nerwu kulszowego powstałego na skutek dyskopatii. Zdecydowanie najlepszym zabiegiem do tego celu jest zastosowanie trakcji ruchowej kręgosłupa oraz ćwiczeń wspomagających rozciąganie, ponieważ tylko takie podejście pozwala na wyleczenie bezpośredniej przyczyny bólu rwy kulszowej. Inne metody rehabilitacji mogą łagodzić lub uśnieżyć objawy, jednak nie wyleczony ucisk nerwu pochodzący z dyskopatii prędzej czy później spowoduje nawrót dolegliwości.

Faza ostrej rwy kulszowej pochodzącej z dyskopatii świadczy zwykle o dużych zmianach w kręgosłupie i od kiedy człowiek przyjął postawę wyprostowaną zawsze nastręczała dużych problemów w leczeniu. Dlatego nawet w przypadku leczenia trakcją ruchową rehabilitacja złożona z około 15 codziennych sesji zabiegowych jest niezbędna do uzyskania bardzo dobrych i trwałych efektów.



źródło: http://centrumreh.pl/rwa_kulszowa

Gronkowce to jedne z najpowszechniej występujących bakterii. Bardzo często się nimi zarażamy, nawet o tym nie wiedząc, nie zawsze bowiem zakażenie daje widoczne objawy. Wywołują dolegliwości stosunkowo niegroźne np. czyraki, mogą też doprowadzić do śmierci np. przez zespół wstrząsu toksycznego.

Za jakie choroby odpowiedzialny jest gronkowiec?

Gronkowce to bakterie gram dodatnie, podobne do ziarenek zebranych w większe skupiska o kształcie gron. Są to beztlenowce względne, żyć mogą zarówno w warunkach tlenowych, jak i beztlenowych. Chociaż kojarzą nam się głównie z chorobami, występują u wszystkich organizmów żywych i niektóre są nam potrzebne np. gronkowce odpowiedzialne za utrzymanie odpowiedniego pH skóry. Jednym z najgroźniejszych rodzajów tych bakterii jest gronkowiec złocisty. Wywołuje on schorzenia wielu układów: oddechowego (kaszel, katar), pokarmowego, moczowego. Odpowiedzialny jest za liczne choroby skóry, takie jak czyraki i posocznice oraz problemy ze stawami i kośćmi. Ogromnie groźne jest powodowane przez niego zapalenie żył, zapalenie opon mózgowych oraz zespół wstrząsu toksycznego. Mogą one nawet zakończyć się śmiercią.

Gronkowiec - objawy

Chorób, których przyczyną są bakterie gronkowca, jest bardzo wiele, dlatego trudno wymienić kilka najbardziej charakterystycznych symptomów. Do objawów gronkowca złocistego należeć mogą: wymioty, biegunka, spadek ciśnienia krwi. Najczęściej powoduje on różnego rodzaju zakażenia ropne (skóry, podskórne, tkanek miękkich), zakażenia układów oraz zatrucie wiążące się z produkcją toksyn. Jako, że objawy mogą być bardzo różnorodne i podobne do symptomów wywołanych innymi chorobami, nigdy nie należy zwlekać z wizytą u lekarza. Niektóre zakażenia gronkowcem mają bardzo poważny przebieg. Dlatego przy podejrzeniu zarażenia tym rodzajem bakterii, nawet w przypadku niewielkich, miejscowych zmian należy udać się do specjalisty, który dokona rozpoznania i dobierze odpowiedni sposób leczenia.

Leczenie gronkowca i profilaktyka

Istnieje kilka prostych zasad, które mogą pomóc w uniknięciu zakażenia gronkowcem. Należy pamiętać, że bardzo często dochodzi do zakażenia przez spożywane pokarmy. Dotyczy to zwłaszcza produktów mrożonych, zamrażanych powtórnie, lub nieodpowiednio przechowywanych. Zachowajmy więc szczególną ostrożność przy takim pożywieniu np. lodach. Warto także wzmacniać swoją odporność poprzez ruch na świeżym powietrzu, odpowiednią dietę oraz spożywanie takich produktów jak np. miód, cytryna, czosnek. Zalecany jest też możliwie spokojny tryb życia, odpowiednia ilość snu, higieniczny tryb życia. Jeżeli jednak nie uda nam się uniknąć zakażenia gronkowcem, stosujmy się do zaleceń lekarza. W przypadku gronkowca skórnego zazwyczaj wystarcza leczenie miejscowe. W innych schorzeniach konieczna będzie antybiotykoterapia. Jeżeli wystąpi tak niebezpieczna choroba, jak np. zapalenie opon mózgowych, konieczny może się okazać pobyt w szpitalu.


źródło: gronkowiec.net.pl

Układ mechanicznej obróbki powietrza dostarcza ściśle określoną ilość powietrza do komórki pomiarowej. Komórka pomiarowa pod wpływem zawartego etanolu i w zależności od zastosowanego sensora indukuje prąd lub zmienia rezystancję półprzewodnika. Następnie układ pomiarowy porównuje wartości prądu z bazą wzorcowych danych i po przeliczeniu wynik podawany jest na wyświetlaczu.

Najważniejszym elementem alkomatu mającym wpływ na dokładność pomiaru jest sensor.Wyróżniamy następujące trzy rodzaje sensorów: półprzewodnikowe, elektrochemiczne oraz spektrofotometryczne.

Sensory półprzewodnikowe - alkohol utleniający się na powierzchni elektrody powoduje wzrost przewodności półprzewodnika. Zmiana rezystancji jest proporcjonalna do zawartości alkoholu w próbie. Należy jednak pamiętać, że sensory te są wrażliwe nie tylko na alkohol, ale również na niektóre substancje jak np. nikotyna, aceton (dotyczy cukrzyków), węglowodory, które mogą mieć wypływ na zawyżanie wyników. Stosując się do instrukcji oraz płucząc usta wodą przed pomiarem eliminujemy tą niedoskonałość. Sensory półprzewodnikowe są najpopularniejsze ze względu na najlepszy stosunek ceny do jakości.

Sensory elektrochemiczne - pomiar stężenia alkoholu polega na elektrochemicznym utlenianiu etanolu przez związki chemiczne (np. dwuchromian potasowy, nadmanganian potasowy) na kontrolowanym potencjale elektrody. W efekcie utleniania alkohol przekształca się w kwas octowy, co powoduje uwolnienie elektronów i powstanie prądu elektrycznego. Wielkość prądu jest proporcjonalna do stężenia alkoholu zawartego w wydychanym powietrzu. Ogniwo paliwowe wykorzystywane w tym sensorze jest selektywne w stosunku do etanolu czyli reaguje jedynie na molekuły alkoholu - nikotyna, aceton czy węglowodory nie mają znaczącego wpływu na pomiar. Niektórzy sprzedawcy stosują chwyt marketingowy twierdząc, że w sprzedawanych alkomatach elektrochemicznych sensor jest taki sam jak w policyjnych alkomatach. Niestety nie jest to prawda, w policyjnych alkomatach sensory są znacznie bardziej zaawansowane i kilkanaście razy droższe. Jedyne podobieństwo to wykorzystywana technologia.

Sensory spektrofotometryczne wykorzystują spektrum podczerwieni do określania zawartości alkoholu. Spektrometria w podczerwieni polega na pomiarze wielkości, przy której związki chemiczne absorbują promieniowanie podczerwone w specyficznej długości fali. Podczas absorbcji promieniowania podczerwonego przez dany związek ulega zwiększeniu lub wzmocnieniu jego ruch obrotowy lub wibracyjny, wartość absorbcji jest mierzona i przeliczana na stężenie alkoholu. Sensory spektrofotometryczne stosowane są jedynie w stacjonarnych alkomatach dowodowych wykorzystywanych przez policję lub sądy.

O badaniu alkomatem

Spożyty alkohol wchłania się do krwi po ok. 20-30 min. (po obfitym posiłku nawet do 2 godzin) głównie przez jelito cienkie (ok.80%) oraz żołądek (ok.20%). Alkohol usuwany jest z organizmu w 95% przez wątrobę, która rozkłada etanol w aldehyd octowy, następnie w kwas octowy i dalej dwutlenek węgla i wodę. Pozostałe 5% usuwane jest przez pot, mocz, ślinę oraz z wydychanym powietrzem. Gdy krew przechodzi przez płuca, część alkoholu przemieszcza się przez membrany płucne do powietrza. Stężenie alkoholu w wydychanych pęcherzykach powietrza jest proporcjonalne do stężenia jakie jest we krwi

Pomiar stężenia alkoholu alkomatem jest więc przeliczany na stężenie we krwi przez wyskalowanie alkomatu o stały współczynnik. Współczynnik ten nie jest taki sam dla każdego człowieka, zawiera się w przedziale od 1300:1 - 3100:1. Jednak dla celów sądowych przyjęto uśrednioną i taką samą wartość dla wszystkich i dla każdych warunków badania, pomimo wielu kontrowersyjnych opinii ówczesnych naukowców. Polscy ustawodawcy, podobnie jak szwedzcy i norwescy przyjęli współczynnik wydychanego alkoholu do zawartości we krwi na poziomie 2100:1. Czyli 1 objętość krwi zawiera taką samą ilość etanolu co 2100 objętości wydychanego powietrza o temp. 34 stopni Celcjusza. Dla przykładu Wielka Brytnia i Holandia przyjęła współczynnik 2300:1, Australia 2000:1. Wnioskując z przyjętych współczynników można doszukiwać się powodów różnicy dozwolonego stężenia alkoholu u kierowców obowiązującego w poszczególnych krajach.

Temperatura wydychanego powietrza również została uśredniona dla wszystkich osób, pomimo tego, że może różnić się ze względu na anormalny sposób oddychania, ekstremalne wahania temperatury i wilgotności powietrza w otoczeniu czy też stan zdrowia. Podniesienie temperatury ciała o 1 stopień Celcjusza powoduje fałszywe zawyżenie wskazania o ok. 7% . Wynika to z tego, że parowanie alkoholu zwiększa się wraz ze wzrostem temperatury, a więc znacznie więcej cząsteczek alkoholu jest uwalnianych w płucach niż w normalnych okolicznościach.

Kolejny czynnik, który może mieć wpływ na dokładność badania alkomatem jest skład chemiczny krwi. Najistotniejsza jest tutaj wartość MCV, czyli średnia objętość krwinki czerwonej. Przy ustalaniu współczynnika 2100:1 założono, że MCV u każdej osoby wynosi 87 fl. Niższa wartość MCV powoduje, że przy przyjętych założeniach zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu będzie fałszywie zawyżona w porównaniu z zawartością we krwi . Jak wiadomo każda osoba ma inną wartość, jednak parametr ten może mieć jakiekolwiek znaczenie przy wartościach znacznie odbiegających od normy.



źródło: kontrolatrzezwosci.pl

Urolog jest lekarzem specjalistą zajmującym się leczeniem chorób moczowo-płciowego. Zadaniem urologa jest zajmowanie się budową, fizjologią ludzką, schorzeniami, wadami patologicznymi w aspekcie endokrynologicznym, naczyniowym i operacyjnym. Urologia jest jednym z działów chirurgii w zakresie leczenia operacyjnego oraz endoskopowego.


Najczęstsze schorzenia z jakimi udajemy się do urologa to: ostre zatrzymanie moczu, zakażenia dróg moczowych, zakażenie męskiego układu moczowo-płciowego, kamica nerkowa itp. Ostre zatrzymanie moczu jest o wiele bardziej powszechne wśród mężczyzn z powodu występującego u nich łagodnego rozrostu stercza. Mimo to należy pamiętać, że etiologia tej choroby bywa różnorodna, a zatrzymanie moczu może wynikać ze współistnienia kilku wzajemnie powiązanych czynników (np. starszy mężczyzna z bezobjawowym, łagodnym przerostem stercza o średnim nasileniu, który przyjął tabletkę "na przeziębienie"). Bardzo często czynnikiem wyzwalającym ostre zatrzymanie moczu jest epizod zakażenia, krwawienia czy przepełnienia pęcherza.

Kolejnym poważnym schorzeniem, z którym koniecznie musimy udać się do lekarza urologa, jest zakażenie układu moczowego. Zakażenia układu moczowego (ZUM) należą do najpowszechniejszych jednostek chorobowych o etiologii zakaźnej spotykanych na oddziale pomocy doraźnej. Zakażenie na ogół rozwija się, gdy żywe bakterie z flory jelitowej pacjenta zostaną wprowadzone do dolnych dróg moczowych (cewka moczowa, pęcherz moczowy) i zasiedlą je. Za większość infekcji odpowiedzialne są bakterie pałeczkowate, a Escherichia coli stanowi przyczynę większości przypadków niepowikłanych, pozaszpitalnych zakażeń dróg moczowych. Staphylococcus saprophyticus wywołuje 10-15% zakażeń i jest drugą, co do częstości przyczyną u kobiet aktywnych seksualnie. Wprowadzenie bakterii często następuje po zabiegach na dolnych drogach moczowych (np. cewnikowanie) lub po stosunku płciowym. Obecność czynników ryzyka, takich jak zacewnikowanie cewnikiem Foleya, zatrzymanie moczu (nieprawidłowość dróg moczowych lub kamica), odpływ pęcherzowo-moczowodowy, samoistne choroby miąższu nerek, ciąża czy stan obniżonej odporności (podeszły wiek, przewlekłe choroby, nadużywanie alkoholu, narkotyków i leków, cukrzyca, AIDS, anemia sierpowatokrwinkowa) zwiększa podatność na zakażenie. Mężczyźni są bardziej narażeni na wystąpienie zakażenia dróg moczowych, jeśli praktykują stosunki doodbytnicze lub nie są obrzezani.

W terminologii zakażeń dróg moczowych często wykorzystuje się nazwy zajętych organów układu moczowego. Urethritis i cystitis (zakażenie pęcherza) są traktowane jako zakażenia "dolnych dróg moczowych", natomiast pyelonephritis jest zakażeniem "górnych dróg moczowych", podczas którego bakterie powodują stan zapalny miąższu nerek. Objawy ze strony narządów moczowo - płciowych u mężczyzn wynikają ze stanu zapalnego lub zakażenia cewki moczowej, najądrzy, jąder lub gruczołu krokowego.


Bardzo często do lekarza urologa trafiają pacjenci z dolegliwością, jaką jest kamica nerkowa. Kamica nerkowa występuje u 2-5% ludzi (70% przypadków dotyczy osób w wieku od 20 do 5O lat), a mężczyźni chorują trzy razy częściej niż kobiety. W 70-80% przypadków dochodzi do nawrotu choroby. Około 80% kamieni nerkowych składa się z kryształów zawierających wapń (szczawian wapnia jest najbardziej powszechnym składnikiem kamieni). Nadmierne wydalanie wapnia stanowi istotny czynnik w tworzeniu się kamieni. Kamienie moczanowe (10% spotykanych kamieni) są nieme radiograficznie, a znajduje się je u pacjentów ze zwiększonym wydaleniem kwasu moczowego (dna moczanowa, choroby rozrostowe szpiku) i mających kwaśny mocz (pH 5,5).

źródło: www.polski-lekarz.co.uk

Kiła, inaczej syfilis to choroba znana ludzkości od zamierzchłych czasów. Prawdopodobnie swoją ekspansję w Europie rozpoczęła wraz z powrotem marynarzy podbijających kontynent amerykański. Zanim wynaleziono skuteczne lekarstwa i odkryto przyczynę choroby, siała postrach i uważana była za karę boską. Do dziś kiła pozostaje jednym z bardziej wstydliwych schorzeń ze wszystkich chorób wenerycznych.

Co wywołuje kiłę?

Kiła to choroba bakteryjna, spowodowana mikroorganizmem bardzo trudnym do zaobserwowania pod mikroskopem w normalnym świetle. Krętek kiły jest bezbarwny i niemal niewidoczny, ale porusza się bardzo szybko, co można zobaczyć oglądając bakterię w ciemnym polu widzenia w roztworze płynu. Krętek znajduje się w wydzielinach płciowych oraz we krwi w pewnym okresie zakażenia, dlatego najczęściej do przeniesienia bakterii dochodzi na drodze kontaktów płciowych i drogą pionową z matki ciężarnej na dziecko.

Kiła-objawy

Objawy kiły nie pojawiają się tuż po zakażeniu. Pierwszym symptomem choroby jest pojawiający się w około 3 tygodnie po kontakcie z osobą chorą objaw pierwotny. Jest to niewielka zmiana o wyglądzie grudki, twardego owrzodzenia lub guzka, która w zależności od typu odbytego stosunku płciowego lokuje się na członku, wargach sromowych, jamie ustnej, gardle lub w kanale odbytu. Zmiana ta jest niebolesna i dlatego, jeśli wystąpi w trudno dostępnych miejscach może pozostać niezauważona. Objaw pierwotny utrzymuje się około 2- 6 tygodni, a następnie samoistnie zanika. Kiła pierwszorzędowa, jak nazywamy opisany wyżej okres przechodzi w kiłę drugorzędową, trudniejszą do wykrycia. Może ona cechować się występowaniem różnorodnych, niespecyficznym objawów infekcji: bólów głowy, gardła, gorączki, uczucia ogólnego zmęczenia i senności. Najczęstszą jednak przyczyną zgłaszania się pacjentów z kiłą drugorzędową do lekarza jest przewlekła wysypka, często po wewnętrznej stronie dłoni lub stóp czy też na plecach. Wysypka może znikać w jednym miejscu, by pojawić się w innym, dlatego nazwana została zwiewną. Po okresie kiły drugorzędowej (około 2 lat od zakażenia), rozwija się pełnoobjawowa choroba, która powoduje poważne zmiany w układzie nerwowym i sercowo-naczyniowym. Nieleczona kiła może doprowadzić do zgonu.

Leczenie kiły

Kiła jest dzisiaj z powodzeniem leczona przy pomocy antybiotyków. Jeśli nie istnieją przeciwwskazania stosuje się penicylinę, która wykazuje najlepszą skuteczność wobec krętka kiły. Leczenie przeprowadza się na każdym etapie choroby, ale najlepsze efekty daje wdrożenie antybiotyku już przy pojawieniu się pierwszych objawów, zanim dojdzie do nieodwracalnych zmian układowych. Bardzo ważne jest odnalezienie i poinformowanie innych osób, z którymi współżył chory, by przeciąć drogi szerzenia się zakażenia.

Choroby weneryczne, jak kiła, są groźne dla kobiet ciężarnych i dla nienarodzonego dziecka. Obecnie każda przyszła mama przechodzi badanie w kierunku zakażenia kiłą, podczas rutynowego oznaczenia krwi u ginekologa.


źródło: http://kila.net.pl/

Torbiele, czyli inaczej cysty to są to najczęściej wypełnione płynem lub galaretowatą substancją przestrzenie, powstając w różnych miejscach naszego ciała. Są one bardzo łagodną formą nowotworów, jednak niektóre mogą przekształcać się w nowotwory złośliwe, nie wolno ich więc lekceważyć.

Jak powstaje torbiel?

Torbiele są tworami patologicznymi, czyli takimi, których istnienie w naszym organizmie nie jest czymś prawidłowym. W większości przypadków nie są groźne, jednak nieleczone mogą powodować komplikacje. Kiedy cysty są duże, mogą także powodować ucisk, który utrudnia funkcjonowanie położonych w pobliżu narządów i powoduje ból. Do powstania torbieli dochodzi w sytuacji nieprawidłowego przepływu płynów w organizmie, podczas powstawania różnego rodzaju guzów, przy infekcjach i stanach zapalnych. Mogą mieć także podłoże genetyczne lub być ?pamiątką? z czasu rozwoju embrionalnego, kiedy to mogło dojść do pewnych nieprawidłowości. W wyniku tych czynników powstaje otoczona ścianka jama, różnej wielkości, wypełniona najczęściej cieczą.

Objawy torbieli

Do niewielkich cyst zewnętrznych zaliczają się przypadłości, które są nam dość dobrze znane, choć raczej nie kojarzymy ich z torbielami. Chodzi o gradówki(cysty ulokowane na powiece) i kaszaki (niewielkie twarde zmiany, często umiejscowione na twarzy). O ile torbiele, które zaatakowały zewnętrzne powłoki naszego ciała łatwo dostrzec, o tyle te wewnętrzne mogą nie dawać długo żadnych oznak istnienia. Jednym z najczęstszych miejsc powstawania tego typu zmian są jajniki. Torbiel na jajniku powstaje najczęściej wskutek niepęknięcia na czas pęcherzyka Graafa. Zbiera się w nim płyn i tworzy się cysta, niekiedy bardzo duża. Objawami będą silne bóle podbrzusza, mdłości, czasem wymioty, niepokój, zaburzenia miesiączkowania. Istnieją różne rodzaje torbieli na jajniku, niektóre z nich są niebezpieczne, dlatego zawsze wymagają interwencji lekarza.

Leczenie torbieli

Obecność torbieli potwierdza się podczas badań ultrasonograficznych, rentgenowskich, biopsji. Często biopsja Konieczn jest do stwierdzenia czy zmiana jest złośliwa, czy też nie. W przypadku dużych torbieli, które mogą upośledzać działanie innych organów, a także w przypadku nowotworów złośliwych zawsze konieczne jest ich operacyjne usunięcie. Oprócz tego istnieje możliwość odsysania płynu z cysty, po czym powinna się skurczyć. Zdarza się też, że zmiana jest całkowicie niegroźna, i lekarz ją pozostawia. W przypadku niewielkich torbieli np. kaszaków zazwyczaj wystarczy wizyta u kosmetyczki, która je pousuwa. Nie warto próbować tego samemu w domu. Jeśli chodzi o gradówkę, należy skorzystać z porady okulisty, który prawdopodobnie dobierze odpowiednią maść oraz antybiotyk. Także pod żadnym pozorem nie należy na własną rękę próbować wyciskać zmian czy usuwać płynu.


źródło: http://torbiel.net.pl/