Edukacja

Tłumacz Polsko Niemiecki online

Automatyczny Tłumacz Polsko Niemiecki nie jest idealnym narzędziem do tłumaczeń, a uzyskane w ten sposób tłumaczenia zawierają przeważnie wiele błędów. Może on być jednak pomocny w zrozumieniu tekstu obcojęzycznego. Tłumaczenia automatyczne zawsze zawierają błędy, niekiedy tłumaczenie jest mało czytelne lub wręcz całkowicie niezrozumiałe dla odbiorcy. Są one jednak bardzo pomocne, jeśli chcemy uzyskać jedynie orientację w tłumaczonym tekście dla własnego użytku. Na pewno nie powinno się korzystać z tłumaczeń automatycznych w istotnych sprawach życiowych, gdzie zdrowy rozsądek podpowiada skorzystanie z usług profesjonalnych tłumaczy.

W Internecie jest dostępnych wiele usług tłumaczeń automatycznych, poniżej przedstawiamy linki do tych najbardziej popularnych Tłumaczy Polsko Niemieckich.

Tłumacz Polsko Niemiecki GOOGLE

Chyba jeden z najpopularniejszych translatorów dostępnych w sieci. Jako bazę wykorzystuje miliony stron internetowych zindeksowanych w wyszukiwarce.
http://translate.google.com/

Tłumacz Polsko Niemiecki PONS

Bardzo dobre narzędzie wykorzystujące jako bazę słowniki wydawnictwa PONS
http://pl.pons.eu/tlumaczenie-tekstu/

Tłumacz Polsko Niemiecki TRANSLATICA

System automatycznych tłumaczeń wykorzystujący bazę słowników PWN
http://www.translatica.pl/translatory/


źródło: www.jniemiecki.pl/

W 2004 roku Politechnika Śląska zatrudniała 140 profesorów tytularnych i 131 bez tytułu oraz 37 doktorów habilitowanych, a łącznie na Politechnice Śląskiej pracowało 3 302 pracowników, w tym: 1 738 nauczycieli akademickich i 1 564 pozostałych pracowników.

Obecnie działa na Politechnice Śląskiej 12 wydziałów:

• Wydział Architektury,
• Wydział Automatyki, Elektroniki i Informatyki,
• Wydział Budownictwa,
• Wydział Chemiczny,
• Wydział Elektryczny,
• Wydział Górnictwa i Geologii,
• Wydział Inżynierii Środowiska i Energetyki,
• Wydział Matematyczno-Fizyczny,
• Wydział Mechaniczny Technologiczny,
• Wydział Organizacji i Zarządzania,
• Wydział Inżynierii Materiałowej, Metalurgii,
• Wydział Transportu.

W Gliwicach prowadzi działalność 9 pierwszych wydziałów, 1 w Zabrzu, a pozostałe dwa mieszczą się w Katowicach. Znaczącą rolę odgrywa Centrum Kształcenia Inżynierów w Rybniku, w którym zorganizowano studia zawodowe w systemie dziennym i wieczorowym na kierunkach prowadzonych przez wydziały: Budownictwa, Elektryczny, Górnictwa i Geologii, Inżynierii Środowiska i Energetyki oraz Organizacji i Zarządzania.


Politechnika Śląska jest dziś samorządną, autonomiczną uczelnią państwową, kierowaną przez organa jednoosobowe i kolegialne pochodzące z wyboru. Najwyższym organem jednoosobowym jest Rektor, a organem kolegialnym Senat. Poszczególnymi pionami kierują prorektorzy: Prorektor ds. Dydaktyki, Prorektor ds. Nauki i Współpracy z Przemysłem, Prorektor ds. Organizacji i Rozwoju oraz Dyrektor Administracyjny. W 60-letnim okresie działalności Politechniki Śląskiej funkcje rektora pełniło łącznie 15 profesorów.

Uczelnia ma obecnie prawo do nadawania stopnia naukowego:

• doktora nauk technicznych - w 17 dyscyplinach,
• doktora nauk fizycznych - w 1 dyscyplinie,
• doktora nauk chemicznych - w 1 dyscyplinie,
• doktora nauk ekonomicznych - w 1 dyscyplinie,
• doktora habilitowanego nauk technicznych - w 14 dyscyplinach,
• oraz doktora habilitowanego nauk chemicznych.

Przeobrażeniom organizacyjnym w 60-leciu Uczelni towarzyszyły zmiany programów studiów. Proces ewolucyjny trwa nadal. Politechnika Śląska, zmierzając do uzyskania statusu uniwersytetu technicznego, rozszerzyła ofertę dydaktyczną o kierunki nietechniczne: Administracja i Socjologia, prowadzone na Wydziale Organizacji i Zarządzania.


Integracja z Unią Europejską oraz zmiany, jakie zaszły w ostatnich latach na rynku edukacyjnym i na rynku pracy, wpłynęły na wzrost zainteresowania jakością kształcenia. Politechnika Śląska aktywnie wdraża europejskie standardy obowiązujące w szkolnictwie wyższym. Elastyczność programu studiów, dająca każdemu studentowi możliwości dopasowania zestawu przedmiotów do zainteresowań, w tym także zainteresowań leżących na pograniczu różnych dyscyplin, kierunków i specjalności - to współczesny model kształcenia, do którego konsekwentnie zmierzamy. Główny i nietracący na aktualności cel, jaki stawiały sobie władze Uczelni w kolejnych kadencjach, to harmonijne łączenie dobrych tradycji akademickich z nieustannym rozwojem we wszystkich obszarach działalności, tak aby Politechnika Śląska utrzymywała zasłużoną renomę nowoczesnego, europejskiego uniwersytetu technicznego.

W szczególności dotyczy to:

• modyfikowania procesu kształcenia w taki sposób, aby profil absolwenta odpowiadał potrzebom gospodarki narodowej i zmieniającego się rynku pracy,
• zgodnego z potrzebami regionu i kraju rozszerzania oferty kształcenia na różnych poziomach (studia inżynierskie, magisterskie i doktoranckie, studia podyplomowe) oraz tworzenia nowych i rozwijania istniejących kierunków i specjalności kształcenia,
• rozwijania współpracy międzynarodowej Uczelni,
• rozwijania warunków materialnych działalności Uczelni, a w szczególności jej bazy dydaktycznej,
• dostosowania struktury organizacyjnej Uczelni do zmieniających się potrzeb i warunków działania,
• tworzenia optymalnych warunków rozwoju kadry naukowo-dydaktycznej,
• rozwoju ilościowego i jakościowego potencjału naukowo-badawczego Uczelni,
• poprawy efektywności zarządzania Uczelnią.

Mimo że realizacja wytyczonych zadań przebiegała po 1989 roku w trudnych i z roku na rok pogarszających się warunkach finansowych, na które zasadniczy wpływ miał spadek realnych nakładów Państwa na szkolnictwo wyższe, lata te przyniosły w życiu naszej Uczelni wiele korzystnych zmian. Dotyczy to zarówno sfery organizacyjnej Uczelni, jak i rozwoju różnych form jej działalności oraz bazy materialnej.
Oto niektóre z nich:

• prowadzenie zmian strukturalnych na wydziałach i Uczelni, których głównym zadaniem było przekształcenie scentralizowanego modelu administrowania w kierunku zwiększenia uprawnień i odpowiedzialności wydziałów i jednostek wewnętrznych,
• wprowadzenie samodzielności finansowej wydziałów,
• wzrost stanu zatrudnienia w grupie profesorów tytularnych,
• zwiększenie w sposób znaczący liczby studentów,
• wprowadzenie wielostopniowego systemu kształcenia,
• rozwinięcie studiów doktoranckich i różnych form kształcenia ustawicznego,
• poprawa warunków uprawiania sportu i rekreacji studentów i pracowników (przejęcie w użytkowanie obiektów OSiR oraz wybudowanie nowej hali sportowej) i przekształcenie Studium Wychowania Fizycznego i Sportu w Ośrodek Sportu (1992 r.),
• zakończenie i oddanie do użytkowania gmachu Biblioteki Głównej (1994 r, po 12 latach budowy),
• rozwinięcie współpracy z ośrodkami zagranicznymi.

Należy podkreślić, że w tych trudnych czasach, dwa nękające od lat Uczelnię problemy: tragiczne warunki pracy Biblioteki Głównej i brak obiektów sportowych, przestały istnieć.

W marcu 1995 roku Zarządzeniem Rektora powołana została Komisja ds. przekazania Wydziałom gospodarki osobowym funduszem płac. Efektem działalności Komisji było opracowanie i wdrożenie nowego systemu zarządzania systemem finansowym Uczelni poprzez przyznanie Wydziałom samodzielności w gospodarce finansowej. Zasady te z niewielkimi modyfikacjami obowiązują do dnia dzisiejszego.

Uczelnia prowadzi obecnie ponad 160 specjalności na 33 kierunkach studiów. W ofercie znajdują się studia dzienne magisterskie i inżynierskie (zawodowe), wieczorowe studia inżynierskie, zaoczne oraz studia magisterskie uzupełniające, dwa makrokierunki prowadzone są w języku angielskim.

Podkreślić w tym miejscu trzeba, że po niemal 10-letniej przerwie powrócono na Politechnice Śląskiej do prowadzenia studiów zaocznych. W roku akademickim 2003/2004 cztery wydziały wprowadziły ten system kształcenia, a od roku akademickiego 2004/2005 studia zaoczne prowadzi już 7 wydziałów na 11 kierunkach.

Istotnym elementem działalności dydaktycznej w systemie ustawicznego kształcenia są studia podyplomowe i doktoranckie, cieszące się coraz większą popularnością. Studia doktoranckie na Politechnice Śląskiej prowadzone są od roku akademickiego 2004/2005 w formie tzw. Szkoły Doktorantów. Dodatkowym efektem wprowadzonych zmian organizacyjnych jest możliwość pozyskania na ten cel środków finansowych z funduszy celowych Unii Europejskiej.

Politechnika Śląska, biorąc pod uwagę światowe trendy, przygotowuje się do uruchomienia tzw. e-studiów (distance learning). W 2001 roku sześć śląskich uczelni: Akademia Ekonomiczna, Akademia Sztuk Pięknych, Akademia Wychowania Fizycznego, Politechnika Śląska, Śląska Akademia Medyczna i Uniwersytet Śląski, podpisało porozumienie dotyczące wspólnego opracowania, wdrożenia, użytkowania i rozwoju systemu zdalnej edukacji w zakresie szkolnictwa wyższego w województwie śląskim. Wdrożenie systemu będzie ogromną innowacją w zakresie kształcenia realizującą cele "Strategii rozwoju szkolnictwa wyższego w Polsce do roku 2010".

W związku ze stałym wzrostem zainteresowania studiami wyższymi Uczelnia rozszerzyła swoją ofertę dydaktyczną poza Gliwicami, w kolejnych śląskich miastach. Było to możliwe dzięki bardzo dobrej współpracy z samorządami lokalnymi, które biorą na siebie większość kosztów związanych z uruchomieniem studiów na swoim terenie. I tak, w wyniku umowy podpisanej przez Politechnikę Śląską i władze miasta Sosnowca uruchomiono w tym mieście studia dzienne inżynierskie na kierunkach: Automatyka i Robotyka, Elektronika i Telekomunikacja oraz Informatyka. W innych miastach rozszerzono ofertę edukacyjną. W Bytomiu - Wydział Transportu wprowadził studia inżynierskie na kierunku Transport, a w Tychach - Wydział Inżynierii Materiałowej i Metalurgii uruchomił kierunek Zarządzanie i Inżynieria Produkcji. W roku akademickim 2004/2005 Politechnika Śląska, na wszystkich kierunkach i rodzajach studiów, kształci ponad 33 000 studentów.

Przyrost liczby studentów skutkuje zwiększoną liczbą absolwentów. W 2004 roku liczba absolwentów Politechniki Śląskiej przekroczyła 5 000 i nadal ma tendencję wzrostową.

W 2004 r. liczba wszystkich absolwentów Politechniki, wypromowanych od 1945 roku, przekroczyła 108 000. Godny odnotowania jest również bilans w zakresie kształcenia kadr naukowych. Na Uczelni od jej powstania do końca 2004 r. do stopnia naukowego doktora pomyślnie promowano 3 328 osób, a doktora habilitowanego 544 osoby.

Politechnika Śląska, działając w regionie uprzemysłowionym, ściśle współpracuje z wieloma przedsiębiorstwami i instytucjami na terenie Górnego Śląska i kraju. Absolwenci Uczelni i jej pracownicy zajmują kluczowe stanowiska w gospodarce i polityce. Obopólnie korzystna współpraca Uczelni z gospodarką umożliwia też tworzenie nowych kierunków kształcenia i szybkie dostosowywanie programów studiów do potrzeb gospodarczych.

źródło: archiwalna.polsl.pl

Gerlangen-Multimedialny translator polsko niemiecki i niemiecko-polski. Gerlangen zawiera w bazie ponad 33000 haseł i zwrotów. Multimedialny słownik jednocześnie służy jako translator posiada wiele zalet, ze względu na swoją przydatność i funkcjonalność. W translatorze polsko niemieckim Gerlangen, istnieje możliwość dodawania wybranych słówek do notatnika, które następnie można przeglądać oraz wydrukować, istnieje też opcja szybkiego wyszukiwania dowolnej frazy w definicjach wszystkich słów.
Multimedialny translator polsko niemiecki GERLANGEN przeznaczony jest dla osób rozpoczynających naukę języka niemieckiego, jak i zaawansowanych oraz świetnie nadaje się dla turystów polsko - niemieckich



Więcej na stronie: http://www.programfiles.pl/

Rzeczownik:
- odpowiada na pytania: kto? co?,
- można je podzielić na nieżywotne, np: kamień, kij oraz żywotne [osobowe], np: żona, listonosz,
- są fleksyjną częścią mowy, czyli odmieniają się przez przypadki (żona, żony),
- odmieniają się przez liczby (rzeźba, rzeźby) - istnieją wyjątki, które występują tylko w liczbie mnogiej, np: drzwi, sanie, skrzypce,
- można określić ich rodzaj:
w liczbie pojedynczej: męski (dalmatyńczyk, kontener), żeński (piłka, kanapa) oraz nijakim (dziecko, jabłko);
w liczbie mnogiej: męskoosobowy (chłopcy, kelnerzy), niemęskoosobowy (kobiety, psy),
- zazwyczaj łączą się z:
czasownikami (kamień spadł), przymiotnikami (zmurszały kamień), liczebnikiem (dziesięć kamieni), z innym rzeczownikiem (statek Jacka), zaimkiem rzeczownym (jego kamień) lub przymiotnym (ten chłopiec).

Rzeczowniki nazywają

obiekty konkretne (można je postrzec za pomocą zmysłów)

• zjawiska (burza, deszcz),
• istoty żywe (sportowiec, żyrafa),
• przedmioty (samolot, dom)

pojęcia umysłowe

• uczucia (radość, strach),
• czynności (pisanie),
• stany (siedzenie),
• wartości (dobro, zło),
• cechy (czerń).

Jak powstał portal zadane.pl

Na początku był Pomysł: stwórzmy portal, który umożliwi wzajemną pomoc i współpracę poprzez udzielanie korepetycji.

Miało być prosto: dodajemy zadanie, którego nie potrafimy wykonać sami ? ktoś pomaga nam je rozwiązać. Dla ludzi, przez ludzi. Pomysł miał trzech ojców: studentów, którzy postanowili stworzyć coś, co umożliwi wykorzystanie techniki, w celu promowania edukacji, współpracy i chęci rozwoju.
Pomysł wszedł w życie w marcu 2009. W ten sposób zrodziło się zadane.pl ? portal wzajemnych korepetycji.

Ale skąd pomysł na zadane.pl ?

Możemy odpowiedzieć prosto: chcieliśmy stworzyć coś, czego sami nie mieliśmy. Wykorzystać Internet nie tylko jako narzędzie rozrywki, ale także rozwoju, zarówno intelektualnego, jak i społecznego. Chcieliśmy stworzyć przestrzeń, która będzie płaszczyzną współpracy, pomocy, wymiany myśli oraz zawierania znajomości.

Początki zadane.pl

Od pomysłu do wcielenia go w życie zawsze mija trochę czasu. W związku z tym, kiedy w marcu 2009 strona ruszyła, za nami było już sporo pracy. Opłacało się - internauci szybko nas docenili. Po miesiącu naszego istnienia było nas już ponad 5000. 5000 osób, które potrzebują pomocy i same chcą pomagać.

zadane.pl ciągle rośnie!

Każdy miesiąc był dla nas ogromnym sukcesem. Liczba użytkowników rosła w nieomal geometrycznym tempie. Mieliśmy coraz więcej dodanych i rozwiązanych zadań, coraz więcej wypracowań. Nasi użytkownicy stali się społecznością. Powstawały grupy łączące ludzi o podobnych zainteresowaniach czy poglądach. Ludzie zaczęli nawiązywać znajomości, dyskutować, wymieniać myśli.

A jak dziś wygląda zadane.pl ?

Dziś jest nas 910. Rozwiązujemy zadania, piszemy wypracowania, rozmawiamy ? po prostu pomagamy i współpracujemy ze sobą. Nasz portal stale się rozwija. Przede wszystkim dzięki Wam. Dziękujemy.


źródło: zadane.pl

Informacje wstępne

Ramy czasowe Baroku

Dla baroku nie można wyznaczyć dokładnych dat początkowej i końcowej. Należy traktować je jako umowne. Dzieje się tak, ponieważ krańcami epoki nie są pojedyncze wydarzenia, a trwające w czasie zjawiska. Barok nastąpił po zwątpieniu przez ludzi w ideały, które przyświecały renesansowi. Nastąpiło zaniepokojenie i utrata wiary w możliwości człowieka. Przyczyniły się do tego zarówno rozbicie chrześcijaństwa na kilka odłamów, sytuacja polityczna (zwłaszcza wojny), jak i wynalazki naukowe, które zmieniały sposób patrzenia na świat (mikroskop i teleskop). Biorąc pod uwagę sinusoidę Juliana Krzyżanowskiego (czyli schemat opisujący epoki literackie na zasadzie następowania po sobie przeciwieństw co do sposobu pojmowania świata ? z jednej strony skupienie się na rozumie, wiedzy i materii, z drugiej ? na uczuciu, wierze i duszy), barok hołduje podobnym wartościom jak średniowiecze, a później romantyzm i Młoda Polska.

Epoka trwała dość długo. W kulturze europejskiej jej początek przypada na połowę XVI, a schyłek na koniec XVII wieku. Natomiast na terenie Polski barok zaczyna i kończy się później. Początek to lata siedemdziesiąte/osiemdziesiąte XVI wieku. Wówczas powstają pierwsze literackie manifestacje barokowe (mimo że właśnie w tym czasie kwitnie twórczość renesansowa, tworzy Jan Kochanowski). Schyłek epoki to lata czterdzieste XVIII wieku. Ponieważ barok trwał długo, charakteryzowały go niejednolitość i wielonurtowść zjawisk kulturowych (w tym także literackich).

Nazwa epoki Barok

W literaturze nazwa epoki funkcjonuje od końca XIX wieku. Prawdopodobnie pochodzi z języka portugalskiego, od słowa barocco, które oznacza perłę o wyszukanym kształcie. Możliwe również, że wywodzi się z języka włoskiego, w którym barocco to tyle, co ?dziwny?. Ponadto w dawnej logice termin ten oznaczał niepoprawne rozumowanie.
Wcześniej uznawano barok za czas zaprzepaszczenia osiągnięć renesansu i cofnięcie się do średniowiecza. W związku z tym epokę określano często pejoratywnymi nazwami, na przykład: epoka upadku, zdziczenia sztuki, a nawet ?zwyrodniała forma renesansu? (określenia użył Jacob Burckhardt).

Pojęcia związane z epoką

Kontrreformacja
W sytuacji zagrożenia katolicyzmu przez protestantyzm w XVI wieku Kościół katolicki zaczął działanie mające na celu dbanie o swoich wiernych. Od postanowień, które miały miejsce na soborze w Trydencie rozpoczęła się odnowa Kościoła. Głównymi propagatorami kontrreformacji byli jezuici, czyli Towarzystwo Jezusowe ? zakon założony przez Ignacego Loyolę. Najważniejszym założeniem ich doktryny było całkowite posłuszeństwo Bogu, a celem walka z reformacją. Zakon prowadził działalność oświatową ? zakładał szkoły, nazywane kolegiami. Skupiał się również na sztuce. Dbano zarówno o literaturę i teatr (w kolegiach uczono pisać poezję, wystawiano spektakle), jak i malarstwo, rzeźbę oraz architekturę (kościoły jezuickie były bardzo bogato zdobione). Z drugiej jednak strony ? jezuici próbowali wstrzymywać rozwój nauki. Kościół odrzucał i piętnował odkrycia, które mogły zagrozić jego majestatowi. Z wyroku wydanego przez samego papieża spalono na stosie podważającego dogmaty wiary na rzecz nauki włoskiego zakonnika i filozofa, Giordana Bruna. Swoje poglądy musiał odwołać uczony Galileusz (nawiązując do Kopernika, był on zwolennikiem teorii heliocentrycznej). Konceptyzm Sztuka barokowa miała za zadanie być skomplikowaną, zmuszać odbiorcę do wysiłku intelektualnego, a przede wszystkim zaskakiwać go wyszukanym konceptem. Najlepszymi twórcami byli ci, którzy potrafili przedstawić niezrozumiałość otaczającej rzeczywistości właśnie przy pomocy ciekawych pomysłów, udziwnienia, zestawienia sprzeczności. Niezależnie od dziedziny sztuki, jej wytwór (czy był to zawiły wersyfikacyjnie utwór poetycki czy na przykład wieloelementowe zdobienie ołtarza kościelnego) musiał mieć kunsztowną formę. Często wykorzystywanymi środkami literackimi były alegorie, pointy, paradoksy, hiperbole.

Sarmatyzm
Było to zjawisko kulturowe charakterystyczne wyłącznie dla polskiego baroku. Wiązało się ze światopoglądem żyjącej w XVII wieku szlachty. Uważała ona, że pochodzi od starożytnego rodu dzielnych wojowników, Sarmatów. Ideologia ta obejmowała zarówno życie codzienne, jak i uroczystości, w których szlachta brała udział. Wytworzyły się charakterystyczne obyczaje, stroje, zapatrywania, jak i dzieła sztuki. Jedną z cech języka literatury sarmackiej były makaronizmy, czyli długie wstawki w obcych językach (najczęściej po łacinie).

Najważniejsze wydarzenia historyczne w Baroku

Europa
1534 ? Założenie Towarzystwa Jezusowego
1545?1563 ? Sobór w Trydencie
1618?1648 ? Wojna trzydziestoletnia
1643?1715 ? Panowanie Ludwika XIV we Francji
1649 ? Objęcie władzy przez Oliviera Cromwella w Anglii
1666 ? Wielki pożar Londynu
1700?1721 ? III wojna północna (tzw. Wielka)

Polska
1564 ? Powstanie pierwszego kolegium jezuickiego
1587?1632 ? Panowanie Zygmunta III Wazy
1600 ? Wybuch wojny ze Szwecją
1605 ? Bitwa pod Kircholmem
1606?1609 ? Rokosz Zebrzydowskiego
1610 ? Bitwa pod Kłuszynem
1620 ? Bitwa pod Cecorą
1621 ? Bitwa pod Chocimiem
1622 ? Otwarcie szkół jezuickich w Krakowie
1627 ? Bitwa pod Oliwą
1632 ? Koronacja Władysława IV Wazy
1648 ? 1655 ? Powstanie Chmielnickiego
1648?1668 ? Panowanie Jana Kazimierza
1649 ? Oblężenie Zbaraża
1651 ? Bitwa pod Beresteczkiem
1652 ? Pierwsze zerwanie sejmu z użyciem liberum veto
1655?1660 ? Wojna ze Szwecją (tak zwany ?potop szwedzki?)
1658 ? Wygnanie z Polski arian
1661 ? Założenie akademii jezuickiej we Lwowie
1665?1666 ? Rokosz Lubomirskiego
1669?1673 ? Panowanie Michała Korybuta Wiśniowieckiego
1673 ? Bitwa pod Chocimiem
1674?1696 Panowanie Jana III Sobieskiego
1683 ? Odsiecz wiedeńska
1697?1733 ? Panowanie Augusta II Mocnego
1704?1709 ? Panowanie Stanisława Leszczyńskiego
1709 ? Powrót na tron Augusta II Mocnego
1717 ? Sejm niemy
1733 ? Koronacja Augusta III

Filozofia Baroku

Filozofia baroku jest równie zróżnicowana i sprzeczna ze sobą jak charakter epoki. Wybitni jej przedstawiciele różnią się od siebie poglądami. Są to z jednej strony zapowiadający idee oświeceniowe Kartezjusz, z drugiej ? nawołujący do wiary w Boga Pascal.

Thomas Hobbes
Angielski filozof żył w latach 1588-1679. Głównym założeniem jego teorii było to, że w świecie natury (a więc i w świecie ludzkim) panuje wojna wszystkich ze wszystkimi. Aby uniknąć negatywnych skutków tej wojny, należy umówić się na funkcjonowanie w określonym porządku. Poglądy swoje Thomas Hobbes zawarł w Lewiatanie.

Kartezjusz
Francuski uczony i filozof Kartezjusz, czyli René Descartes żył w latach 1596-1650. Jego poglądy wywodziły się z myśli renesansowej, jednocześnie od niej odbiegając. Był zwolennikiem racjonalizmu ? poglądu, według którego najważniejszy w procesie poznawania przez człowieka otaczającej go rzeczywistości jest jego rozum. Podstawą filozofii Kartezjusza było ?myślę, więc jestem?. W sentencji tej zawiera się nakaz zwątpienia w to, co wydaje się prawdą w otaczającej nas rzeczywistości, ponieważ nie można udowodnić, że to rzeczywiście jest prawdą. Właśnie to zwątpienie prowadzi do jedynej udowadnianej prawdy. Ten, który wątpi ? myśli, natomiast fakt myślenia świadczy o tym, że myślący rzeczywiście istnieje. Jedno z ważniejszych dzieł Kartezjusza to Rozprawa o metodzie.

Blaise Pascal
Pochodził z Francji i był filozofem oraz wybitnym uczonym, twórcą wielu wynalazków (skonstruował na przykład pierwszy omnibus ? pojazd podobny do współczesnego tramwaju). Żył w latach 1623-1662. Odznaczał się głęboką wiarą Boga. W swoich poglądach porównywał człowieka do trzciny. Pisał, że ?człowiek jest trzciną, ale trzciną myślącą?. Oznacza to, że istota ludzka jest tak słaba, że jedyny dla niej ratunek stanowi wiara w Boga (nawet jeśli jest ona niezgodna z rozumem). To, że wiara w Boga jest najlepszym rozwiązaniem dla człowieka, przedstawia tak zwany zakład Pascala. Człowiek może wybrać, czy wierzy w Boga czy nie. Jeśli Bóg istnieje, człowiek wierzący uzyskuje życie wieczne, niewierzący zaś traci je. Jeśli natomiast Bóg nie istnieje, zarówno człowiek wierzący, jak i nie, nic nie tracą ani nie zyskują. Zatem najlepszym wyjściem jest wiara w Boga, ponieważ tylko w ten sposób można zyskać (życie wieczne). Natomiast stracić można tylko wówczas, gdy jest się niewierzącym. Poglądy swoje Pascal zawarł w Myślach.

Baruch Spinoza
Był niderlandzkim optykiem i filozofem, żyjącym w latach 1632?1677. W swoich poglądach filozoficznych skłaniał się ku panteizmowi, czyli poglądowi, który zakłada, że Bóg jest tożsamy z przyrodą. Co za tym idzie ? istnieje realnie, jest wieczny i nieskończony. Natomiast ludzkie zmysły Spinoza uważał za zawodne, człowiek nie jest w stanie poznać, czy coś jest piękne czy brzydkie. Zależy to od perspektywy, z której na daną rzecz patrzy. Swoje poglądy przedstawił w Etyce.

Gottfried Leibniz
Niemiecki uczony, dyplomata i filozof Gottfried Leibniz żył w latach 1646-1716. Uważał on, że Bóg istnieje, a jako dowód na to wskazywał fakt, że otaczająca ludzi rzeczywistość jest zorganizowana. Uporządkowanie to jest natomiast na tyle doskonałe, że człowiek żyje w najlepszym świecie, jaki tylko może istnieć. Napisał na przykład Nowe rozważania dotyczące rozumu ludzkiego.

Kultura i sztuka
Sztuka barokowa we wszystkich swoich przejawach posiada zbieżne cechy. Z założenia ma być skomplikowana i niejasna, a co za tym idzie ? pozbawiona ładu, dysharmonijna. Odwoływać ma się do wartości indywidualnych, nie zbiorowych, wywoływać u odbiorcy niepokój i oddziaływać na możliwie największą liczbę jego zmysłów. Charakterystyczne są dla niej ruch i zamiłowanie do ogromu.

Architektura Baroku

Zarówno religijna, jak i świecka, architektura barokowa odznaczają się monumentalnością. Budowle miały olśniewać swoją wspaniałością i przepychem. Konstrukcje opierały się na liniach krzywych, które sprawiały wrażenie ich płynności, poruszania się. Istotne było też operowanie światłem i cieniem oraz optyczne powiększanie wnętrz budowli.
Twórcy i ich dzieła znajdujące się na terenie Europy Zachodniej:

• Giacomo Vignola, świątynia Il Ges? w Rzymie;
• Giovanni Lorenzo Bernini, nadzór nad budową Bazyliki św. Piotra; baldachim nad grobem św. Piotra oparty na czterech spiralnych kolumnach; przebudowa placu św. Piotra, kolumnada obejmująca plac;
• Francesco Borromini, kościół Świętego Karola u Czterech Źródeł w Rzymie.
• Twórcy i ich dzieła znajdujące się na terenie Polski:
• Giovanni Trevano, Kościół Świętych Piotra i Pawła w Krakowie;
• Tylman z Gameren, Kościół Świętej Anny w Krakowie;
• Wawrzyniec Senes, Zamek Krzyżtopór w Ujeździe (ruiny).

Rzeźba Baroku

Barokowe rzeźby wpisywały się w poetykę epoki swoim bogactwem i szczegółowością wykonania oraz kontrastem przedstawianych treści. Ich autorzy, poprzez nadawanie swoim wytworom niejednolitych, wyszukanych kształtów usiłowali wywoływać wrażenie ruchu. Rzeźbiarze utrwalali w materii przede wszystkim silne, ekstatyczne przeżycia. Przykładami wybitnych dzieł rzeźbiarskich są Ekstaza Świętej Teresy, której autorem jest Giovanni Lorenzo Bernini czy zdobienie trumny Świętego Stanisława w Katedrze na Wawelu wykonane przez Piotra van der Rennen.

Malarstwo Baroku

Malarstwo w epoce baroku przeżywało swój bujny rozkwit. Tworzono obrazy zawierające sceny mistyczne, alegoryczne, mitologiczne, pejzaże, portrety i martwe natury. Istotną rolę odgrywał koncept, ważne było zaskakiwanie odbiorcy dzieła sztuki. Malarze, aby silniej oddziaływać na zmysły, stosowali krzywe, powyginanych linie, gry światła i cienia. Najwięksi europejscy twórcy to:

• Giuseppe Arcimboldo, Warzywa, Jesień;
• El Greco, Widok Toledo, Dawid i Jonatan, Pogrzeb hrabiego Orgaza;
• Michelangelo Caravaggio, Męczeństwo Świętego Piotra, Wskrzeszenie Łazarza, Śmierć dziewicy, Narcyz nad źródłem;
• Peter Paul Rubens, Portret Markizy, Ogród miłości, Porwanie córek Leukipposa, Trzy Gracje, Perseusz uwalnia Andromedę, Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny, Adoracja, Ukrzyżowanie;
• Diego Velázquez, Panny dworskie, Poddanie Bredy;
• Anton van Dyck, Pojmanie Jezusa, Wenus z kuźni Wulkana;
• Rembrandt van Rijn, Lekcja anatomii doktora Tulpa, Uczta Baltazara, Wymarsz strzelców, Tusza wołowa w rzeźni;
• Jan Vermeer, Dziewczyna w perłowych kolczykach, Mleczarka, Rajfurka, Astronom.

Poza wielkim malarstwem barokowym, obejmującym tereny całej Europy, istniało także malarstwo charakterystyczne wyłącznie dla ziem polskich. Było ono powiązane z kulturą sarmacką i odnosiło się do jej kultu tradycji. Szlachta zamawiała zmarłym krewnym portrety trumienne. Malowano je najczęściej na blaszanych płytkach. Przedstawiały twarz zmarłego i podczas uroczystości pogrzebowych były przymocowywane do trumny. Tworzyli je przeważnie anonimowi autorzy.

Literatura Baroku

Długotrwałość baroku sprawiła, że w epoce wystąpiły różnorodne nurty literackie oraz pojawiło się wielu wybitnych twórców. Głównym założeniem, wspólnym dla literatury całej Europy (poza Francją), było odchodzenie od ideałów i poetyki renesansowej.

Pod wpływem twórczości włoskiego poety, Giambattista Marino (autor Liry, Adona) powstał nurt poetycki zwany marinizmem. Zakładał on tworzenie sztuki nie takiej, która opisuje świat, a takiej, która odwołuje się do innych, powstałych wcześniej utworów. Poeta ma w perfekcyjny sposób posługiwać się językiem. Istotne jest zastosowanie konceptu i kunsztownych form. Przy tym, aby odnieść zamierzony efekt, można łamać wszelkie reguły. Prowadzi to do zastąpienia wartości moralnych wartościami estetycznymi i w efekcie jedynym celem staje się dogadzanie potrzebom zmysłowym. Ze względu na najwybitniejszego przedstawiciela, Luis de Góngora (autor poematu Soledades), na terenie Hiszpanii marinizm był także nazywany gongoryzmem. Z polskich poetów nawiązujących do marinizmu, należy wymienić:

• Daniel Naborowski, nie drukował swojej twórczości, dotrwała ona do dzisiejszych czasów w rękopisach; jest autorem licznych wierszy;
• Jan Andrzej Morsztyn, Lutnia, Kanikuła albo Psia gwiazda;
• Stanisław Herakliusz Lubomirski, Somnus;
• Samuel Twardowski, Dafnis w drzewo bobkowe przemieniła się, Nadobna Paskwalina.

Innym odłamem poezji barokowej był nurt metafizyczny. Pojawił się on na przełomie XVI i XVII wieków w Europie. Jego nazwa początkowo dotyczyła twórczości poetów angielskich (Johna Donne?a i jego naśladowców), a następnie przyjęła się również dla twórców z innych krajów europejskich. Cechy ich poezji to konceptyzm, łamanie form klasycznych, uczony język, filozoficzne, religijne oraz erotyczne tematy. W utworach poetów metafizycznych podkreślone jest zwątpienie w potęgę i możliwości człowieka. Polscy poeci metafizyczni to:

• Mikołaj Sęp Szarzyński, Wiersze abo rytmy polskie;
• Sebastian Grabowiecki, Setnik rymów duchownych.

We wspomnianej wcześniej Francji tendencje barokowe bardzo szybko przeminęły, ustępując wzorcom klasycystycznym. Sztuka francuska była w XVII wieku (a zwłaszcza za panowania Ludwika XIV) najmniej barokowa ze wszystkich krajów Europy. Dominowało w niej nawiązywanie do wzorców starożytnych. Wyraźnie (ale nie tylko) widać to w twórczości dramatopisarskiej. Zwłaszcza w przypadku sztuk tragicznych starano się trzymać wzorców tragedii antycznej. Najwybitniejsi przedstawiciele francuskiego klasycyzmu i ich dzieła to:

• Pierre Corneille, Cyd, Cynna;
• Jean Racine, Fedra, Ifigenia;
• Molier, Pocieszne wykwintnisie, Świętoszek, Don Juan, Skąpiec;
• Jean de La Fontaine, Bajki.
• Polscy poeci nawiązujący do francuskiego klasycyzmu:
• Jan Andrzej Morsztyn, tłumaczenie Cyda;
• Szymon Szymonowic, Sielanki.
• Na ziemiach polskich wytworzyła się także charakterystyczna dla panującej na nich kultury literatura sarmacka. Jej twórcami byli średniozamożni szlachcice, spędzający życie na wojnach, uczestnictwie w sejmikach i gospodarowaniu na roli. Literatura ta przekazywała ideologię ówczesnej szlachty. Uczyła, jak należy postępować, aby być dobrym obywatelem, wojownikiem i gospodarzem swoich ziem oraz zawierała element moralizatorski. Najwybitniejszymi znanymi przedstawicielami są:
• Wacław Potocki, Moralia, Ogród, ale nie plewiony?, Transakcja wojny chocimskiej?;
• Wespazjan Kochowski, Psalmodia polska;
• Jan Chryzostom Pasek, Pamiętniki.

Na początku XVI wieku, obok oficjalnego nurtu kultury, której twórcami i odbiorcami były warstwy uprzywilejowane, powstał nurt ludowy. Nazywa się go literaturą plebejską lub sowizdrzalską. Tworzyli ją potrafiący pisać mieszczanie, ubodzy nauczyciele szkół parafialnych czy żacy (czyli ówcześni studenci). Głównym założeniem literatury plebejskiej było przedstawianie świata na opak. Utwory wyśmiewają panujące stosunki społeczne, burzą je. Ze względu na tępienie tego nurtu literatury przez kościół, jego twórcy pozostawali anonimowi. Swoje utwory drukowali pod (często parodystycznymi) pseudonimami.
Poza wymienionymi prądami literackimi w epoce baroku tworzyli też autorzy będący wielkimi indywidualnościami literackimi. Są to na przykład Miguel de Cervantes (autor parodii romansu rycerskiego Don Kichote) czy John Milton (autor Raju utraconego).

Teatr Baroku

Poza teatrem działającym na potrzeby opisanego powyżej francuskiego klasycyzmu, w epoce baroku wytworzył się nowy rodzaj tej dziedziny sztuki. Za panowania w Anglii królowej Elżbiety I oraz jej następcy Jakuba I powstał i rozwinął się teatr elżbietański. W czasie zmierzchu renesansu i początku baroku żył i tworzył prawdopodobnie najgenialniejszy dramaturg, jaki do tej pory istniał ? Wiliam Szekspir. Barokowymi cechami jego twórczości są: łamanie klasycznych reguł dramatopisarskich, mieszanie ze sobą sprzeczności (u Szekspira często tragizm miesza się z komizmem). Przykładowe dzieła to: Sen nocy letniej, Romeo i Julia, Kupiec wenecki, Hamlet, Otello, Makbet, Burza.

Teatr o cechach typowo barokowych rozwijał się w XVII-wiecznej Hiszpanii. Tworzyli tam Lope de Vega (autor między innymi Psa ogrodnika i Owczego źródła) oraz Pedro Calderon de la Barca (napisał takie sztuki, jak Książę niezłomny, Życie jest snem).

Opera Baroku

W epoce baroku powstał i rozwinął się jeden z rodzajów przedstawienia teatralnego. Jest nim opera ? spektakl mający oddziaływać na wszystkie zmysły człowieka. Łączy w sobie słowo (tekst opery, czyli libretto), obraz (wystawienie sceniczne) i muzykę. Pierwszym wybitnym twórcą oper był włoski kompozytor, Claudio Monteverdi. Natomiast pierwsza w Europie typowo operowa scena powstała w Polsce, na dworze Władysława IV.

Muzyka Baroku

W okresie baroku rozkwitała muzyka. Pojawiło się wielu wybitnych kompozytorów, którzy tworzyli skomplikowane, wpisujące się w poetykę barokową utwory. Większość ich dzieł grywana jest również w czasach współczesnych, na przykład na konkursach muzyki klasycznej. Znani kompozytorzy barokowi to: wymieniony wcześniej Claudio Monteverdi, Antonio Vivaldi, Jan Sebastian Bach, Georg Friedrich Händel.

Kontynuacje i nawiązania Baroku

Oświecenie

• Franciszek Zabłocki, Sarmatyzm;
• Romantyzm
• Antoni Malczewski, Maria;
• Aleksander Dumas (ojciec), Trzej muszkieterowie, Dwadzieścia lat później, Wicehrabia de Bragelonne;
• Juliusz Słowacki, tłumaczenie Księcia Niezłomnego;

Pozytywizm

• Józef Ignacy Kraszewski, Bajbuza, Historia o Janaszu Korczaku i o pięknej miecznikównie, Hrabina Cosel, Kordecki;
• Walery Przyborowski, Namioty Wezyra;
• Henryk Sienkiewicz, Ogniem i mieczem, Potop, Pan Wołodyjowski, Na polu chwały;
• Wiktor Gomulicki (ojciec), Cudna mieszczka, Miecz i łokieć;

Młoda Polska

• Jan Kasprowicz, Giordano Bruno;

XX-lecie międzywojenne

• Henryk Mann, Młodość króla Henryka IV;
• Tadeusz Żeleński (Boy), Marysieńka Sobieska;
• Ferdynand Ossendowski, Lisowczycy;
• Leopold Staff, Giordano Bruno;
• Zofia Kossak-Szczucka, Złota wolność, Trembowla, Złota wolność;
• Jan Lechoń, Sejm;

Współczesność

• Zofia Kossak-Szczucka, Błogosławiona wina, Suknia Dejaniry;
• Mieczysław Jastrun, Rembrandt;
• Witold Gombrowicz, Trans-Atlantyk;
• Czesław Miłosz, Campo di fiori;
• Tadeusz Różewicz, Jatki;
• Wisława Szymborska, Kobiety Rubensa;
• Zbigniew Herbert, Tren Fortynbrasa, Pan Cogito opowiada o kuszeniu Spinozy;
• Jerzy Harasymowicz, Barokowe czasy;
• Stanisław Grochowiak, Lekcja anatomii (Rembrandta), Dla zakochanych to samo staranie;
• Ernest Bryll, [Śpi świat pijany. Gdzieś u jego skraju?], Portret sarmacki;
• Jarosław Marek Rymkiewicz, Wiersze Daniela Naborowskiego, sławnego czasu swego poety, Daphnis w drzewo bobkowe przemienieła się, Epitafium dla Rzymu, Róża oddana Danielowi Naborowskiemu, Na trupa, Jan Andrzej Morsztyn wraca z Warszawy do Królewca;
• Witold Maj, Sonet I, Et in Arkadia ego;
• Bohdan Zadura, Sonet IV.

Bibliografia przedmiotowa

• C. Hernas, Barok, Warszawa 1998.
• C. Hernas, Literatura baroku, Warszawa 1987.
• J. Pelc, Barok ? epoka przeciwieństw, Kraków 2004.
• A. Sajkowski, Barok, Warszawa 1987.
• Słownik literatury staropolskiej (Średniowiecze ? Renesans ? Barok), red. T. Michałowska, Wrocław 1990.
• W. Tomkiewicz, Sztuka baroku, Warszawa 1972.

źródło: www.polskina5.pl/barok autor Bartosz Charachajczuk

Operon pytania i odpowiedzi

1. W jaki sposób nauczyciel może otrzymać bezpłatny komplet materiałów wraz z obudową metodyczną?

Aby otrzymać bezpłatny komplet materiałów należy nauczać z podręczników Wydawnictwa Pedagogicznego OPERON i potwierdzić ten fakt poprzez przesłanie tzw. deklaracji wyboru podręczników. Deklarację można przesłać drogą elektroniczną ? wypełnij formularz ? lub przesłać na adres wydawnictwa druk papierowy deklaracji, który jest dostępny w folderze przedmiotowym dostarczanym do szkoły.



2. Czy jeśli prześlę deklarację wyboru podręczników muszę złożyć zamówienie w wydawnictwie?

Wypełnienie deklaracji wyboru podręcznika nie pociąga za sobą konieczności zamawiania publikacji dla uczniów bezpośrednio w wydawnictwie.



3. Kto może otrzymać kalendarz nauczyciela oraz teczkę na zestaw edukacyjny?

Elementy te wchodzą w skład obudowy metodycznej dostępnej dla nauczycieli korzystających z podręczników Wydawnictwa Pedagogicznego OPERON, którzy potwierdzą nauczanie poprzez przesłanie deklaracji wyboru podręcznika. Po spełnieniu tych warunków w momencie rozpoczęcia współpracy nauczyciel otrzymuje jedną teczkę dla nauczyciela (bez względu na ilość nauczanych przedmiotów) i raz w roku jeden kalendarz dla nauczyciela.



4. Chciałbym zapoznać się z podręcznikami Wydawnictwa Pedagogicznego OPERON. W jaki sposób mam to zrobić?

W celu zapoznania się z publikacjami naszego wydawnictwa prosimy nauczycieli o kontakt pod numerem bezpłatnej infolinii 800 88 66 88. Na wskazany adres szkoły zostają wówczas wysłane bezpłatne publikacje okazowe.



5. Czy zamówione publikacje bezpłatne można otrzymać na adres domowy?

Wszystkie materiały bezpłatne dla nauczyciela wysyłane przez Wydawnictwo Pedagogiczne OPERON są adresowane na wskazany przez nauczyciela adres szkoły.



6. Kto może złożyć zamówienie na publikacje Wydawnictwa Pedagogicznego OPERON?

Wszystkie zainteresowane osoby zakupem publikacji zapraszamy przez cały rok do naszej księgarni internetowej na sronie www.sklep.operon.pl. Przygotowaliśmy dla Państwa atrakcyjne rabaty!



7. W jaki sposób można złożyć zamówienie na publikacje Wydawnictwa Pedagogicznego OPERON?

Wysyłając druk zamówienia dostępny w folderze przedmiotowym na adres:
Wydawnictwo Pedagogiczne OPERON, ul. Hutnicza 3, 81-212 Gdynia

lub za pośrednictwem:
sklepu internetowego www.sklep .operon.pl
e-maila: info@operon.pl
bezpłatnej infolinii: 800 88 66 88
faksu: 58 679 00 06



8. Ile trwa realizacja zamówienia złożonego za pośrednictwem infolinii bądź sklepu internetowego Wydawnictwa Pedagogicznego OPERON?

Czas realizacji zamówienia wynosi do 10 dni roboczych.



9. Ile wynosi koszt przesyłki przy składaniu zamówienia w Wydawnictwie Pedagogicznym OPERON?

Przy wartości zamówienia do 100,00 PLN koszt wysyłki wynosi 14,90 PLN. Przy zamówieniu na kwotę wyższą niż 100,00 PLN Wydawnictwo Pedagogiczne OPERON pokrywa koszty przesyłki.



10. W jaki sposób można uregulować płatność za zamówione publikacje w Wydawnictwie Pedagogicznym OPERON?

Zarówno w sklepie internetowym jak i przy składaniu zamówienia za pośrednictwem innych form oferujemy następujące metody regulowania zapłaty:

• Płatne przy odbiorze ? metoda ta polega na tym, że klient płaci za przesyłkę w momencie jej dostarczenia ? bezpośrednio kurierowi lub listonoszowi.
• Przelew bankowy.

Uwaga! Opcja dostępna tylko dla nauczycieli przy składaniu zamówienia na adres szkoły. Metoda ta polega na przelaniu na konto Wydawnictwa Pedagogicznego OPERON kwoty wystarczającej do pokrycia zobowiązania wynikłego z zamówienia. Płatność regulowana jest w terminie do 7 dni od daty otrzymania paczki.

źródło: www.operon.pl

Czas Past Perfect jest kolejnym z grupy czasów perfect w języku angielskim. Jest on czasem, który nie jest stosowany tak często jak np. Present Simple czy Present Perfect, jednak jest on wciąż istotnym elementem gramatyki angielskiej. Czas Past Perfect nie należy do czasów skomplikowanych w budowie i stosowaniu, używany jest głównie jako czas zaprzeszły ilustrujący odległość w czasie dwóch wydarzeń przeszłych. Poniżej zaprezentowana zostanie konstrukcja czasu Past Perfect jak również sytuacje, w których jest on stosowany. Zaprezentowane zostaną także dodatkowe informacje i uwagi związane z tym czasem.

Konstrukcja czasu Past Perfect

Zdania twierdzące

Had + czasownik w formie past participle

Zdania twierdzące w czasie Past Perfect tworzymy poprzez użycie czasownika w formie past participle poprzedzonego czasownikiem posiłkowym had. Inaczej niż w czasie Present Perfect czasownik posiłkowy had ma tylko jedną formę i jest taki sam dla wszystkich osób.

Przykładowe zdania twierdzące w czasie Past Perfect:

• She had finished all her work when the phone rang. [Skończyła całą pracę, kiedy zadzwonił telefon]
• Mike had always thought that she was sincere. [Mike zawsze myślał, że była szczera]

Uwaga: Podobnie jak czas Present Perfect również Past Perfect wykorzystuje trzecią formą czasownika (past participle). Ponieważ użycie tej formy było szczegółowo przedstawione w dziale dotyczącym czasu Present Perfect po dodatkowe informacje odsyłamy do tego działu. W ramach przypomnienia: formę past participle tworzymy poprzez dodanie końcówki -ed do czasownika lub nieregularnie, specyficznie dla każdego czasownika nieregularnego.

Tworzenie zdań twierdzących w czasie Past Perfect podsumowuje poniższa tabela:

Past Perfect - twierdzenia
I You He She It We You They	had had had had had had had had	left left left left left left left left	when John arrived. when John arrived. when John arrived. when John arrived. when John arrived. when John arrived. when John arrived. when John arrived.

Pytania

Had + podmiot + czasownik w III-ciej formie

Pytanie w czasie Past Perfect tworzymy za pomocą inwersji, czyli zamiany kolejności podmiotu zdania i czasownika posiłkowego had.

Przykładowe pytania w Past Perfect:

• Had James done his homework when you came? [Czy James odrobił już pracę domową, kiedy przyszedłeś?]
• Jason thought: 'Had she ever dreamed of becoming an actress?' [Jason pomyślał: 'Czy kiedykolwiek marzyła o tym, żeby zostać aktorką?']

Tworzenie pytań w czasie Past Perfect podsumowuje poniższa tabela:

Past Perfect - pytania
Had Had Had Had Had Had Had Had	I you he she it we you they	fallen asleep fallen asleep fallen asleep fallen asleep fallen asleep fallen asleep fallen asleep fallen asleep	when his parents arrived? when his parents arrived? when his parents arrived? when his parents arrived? when his parents arrived? when his parents arrived? when his parents arrived? when his parents arrived?

Przeczenia

Had + not + czasownik w III-ciej formie

Przeczenia w czasie Past Perfect tworzymy poprzez dodanie słowa 'not' (sygnalizującego negację) po czasowniku posiłkowym had (had not). Bardzo często w języku angielskim występuje forma skrócona had not - hadn't.

Przykładowe przeczenia w czasie Past Perfect:

• We had not gone to Berlin that year. [Tamtego roku nie pojechaliśmy do Berlina]
• They hadn't seen any bears. [Nie widzieli żadnych niedźwiedzi]

Tworzenie przeczeń w czasie Past Perfect podsumowuje poniższa tabela:

Past Perfect - przeczenia
I You He She It We You They	had not / hadn't had not / hadn't had not / hadn't had not / hadn't had not / hadn't had not / hadn't had not / hadn't had not / hadn't	known known known known known known known known	the answer. the answer. the answer. the answer. the answer. the answer. the answer. the answer.

Stosowanie czasu Past Perfect

Czas Past Perfect stosujemy aby wyrazić następujące aspekty:

1. Jako czas zaprzeszły, kiedy podkreślamy, że jedno zdarzenie z przeszłości miało miejsce wcześniej niż drugie:

• When we arrived at the stadion the train had already left. [Kiedy przybyliśmy na stację pociąg już odjechał] - Podkreślamy, że odjazd pociągu miał miejsce wcześniej niż przybycie na stację.

• When the phone rang she had already left the office. [Kiedy zadzwonił telefon wyszła już z biura]. - Podobnie, opuszczenie biura nastąpiło wcześniej niż telefon.

2. Jako przeszły odpowiednik czasu Present Perfect. Stosowany jest na przykład w mowie zależnej:

• I had always believed that people were bad, but then I changed my mind. [Zawsze myślałem, że ludzie są źli, ale potem zmieniłem zdanie].
• He said that she had lost hers mind. [Powiedział, że zwariowała - Mowa zależna, czas Present Perfect zamieniamy na Past Perfect.

Uwagi i wyjątki

Wyrażenia, które często spotykane są w czasie Past Perfect: before, after, already, just, for, since, till, until, by the time, never, etc.

Jak widać czas Past Perfect nie posiada zbyt wielu zastosowań i nie przyjdzie Ci używać go w języku angielskim szczególnie często, zwykle będzie to użycie tego czasu jako ekwiwalentu czasu Present Perfect. Jest to zjawisko często spotykane np. w narracji, kiedy piszemy w czasie przeszłym o wydarzeniach w stosunku, do których użylibyśmy normalnie czasu Present Perfect. Dla przykładu: Mike have lost his car keys and is looking for them everywhere. [Mike zgubił kluczyki do samochodu i wszędzie ich szuka.] Wersja z narracją przeszłą: Mike had lost his car keys that night and he was looking for them everywhere. [Mike zgubił tamtej nocy kluczyki do samochodu i wszędzie ich szukał.] Użycie czasu Past Perfect jest też częste w mowie zależnej, kiedy cytujemy czyjeś słowa. Dla przykładu: I have seen her! -> He said that he had seen her.

źródło: http://www.t4tw.info/angielski/gramatyka/past-perfect.html

Nagoda Nobla jest pierwszą międzynarodową nagrodą wręczana od 1901 roku za osiągnięcia w dziedzinach: fizyki, chemii, medycyny, literatury oraz działań na rzecz pokoju. Nobel składa się z medalu, osobistego dyplomu oraz nagrody pieniężnej.

W 1968 roku Bank Szwedzki ustanowił także Nobel w dziedzinie nauk ekonomicznych, którą zadedykował pamięci Alfreda Nobla, fundatora pozostałych nagród.

Na początku nawet więcej niż trzech zwycięzców mogło podzielic się Nagrodą Nobla, chociaż nigdy nie doszło do tego w praktyce. Paragraf czwarty Statutu Fundacji Nobel został poprawiony w 1968 roku, ograniczając liczbę zwycięzców do maksymalnie trzech.

Dawniej było równiez tak, że osoba mogła zostać wyróżniona nagrodą pośmiertnie, jesli nominacji dokonano przed datą 1 lutego tego samego roku, w którym nominowany zmarł. Od 1974 roku nagroda moze zostac przyznana pośmiertnie tylko w wypadku, jeśli dana osoba zostanie ogłoszona laureatem Nagrody Nobla (zazwyczaj dzieje się to w październiku), umrze zaś przed ceremonia wręczenia Nagrody tj. przed 10 grudnia danego roku.